ضرورت رعایت ادب و انصاف در نقد بزرگان

یک نفر بود که یک وقت در یک زمانی در همین رأى‌هایى که براى مجلس یا کجا بود، نفر اول شده بود. من خودم از او شنیدم که در رادیو داشت صحبت مى‌کرد با یک شعف عجیبی می‌گفت که من به مردم بشارت بدهم که قلب رسول الله صلّی الله علیه و آله و سلّم را در این انتخابات شاد کردند! گفتم که قلب تو را یا قلب رسول الله را؟! آن‌وقت در انتخابات بعدى که خیلى رأی کم آورده بود، گفته بود که توقع بیشترى از مردم براى مشارکت و این مسائل بود! اینکه همان است و مردم که همان هستند، قبلاً شما اول شدی حالا بعد [این‌طور نشد]، جای شما عوض شده است، جای رسول الله که عوض نشده است ایشان که سر جایش هستند! همه از بقیه مایه مى‌گذاریم و از خودمان هیچى نمى‌گوییم، از مسائل و ضعف و کارهاى خودمان هیچی نمی‌گوییم و داریم مدام از پیغمبر و از ائمه علیهم‌السّلام و بزرگان مایه می‌گذاریم! خودمان جواب مسائل را نداریم که بدهیم، مدام به مرحوم آقا ـ رضوان الله تعالی علیه ـ مى‌بندیم، ایشان این را مى‌فرمودند! فعلاً که مرحوم آقا نیستند که جواب بدهند که تو دارى به ایشان تهمت مى‌زنی، بیا بگو الآن حرفت چیست؟! فعلاً که ایشان نیستند. اگر مرحوم آقا بود آن‌وقت مى‌دانستید که چطورى جواب شما را مى‌دادند، فعلاً که‌ نیستند. چرا مدام از بقیه و از این‌وآن مایه می‌گذاریم؟! یک کاری را انجام مى‌دهیم بعد مى‌گوییم که مرحوم قاضى هم این‌طوری بود! نمی‌خواهد [مثل مرحوم قاضی باشید]! فلان بزرگ به من این را گفت و فلان شخص این را گفت! اگر فلان بزرگ این را گفت پس چرا بعد وقتى که اوضاع طور دیگرى شد انکار کردید؟! خب سر حرفتان بایستید.

أللهم صل علی محمد و آل محمد