جلسه ۷۲۵

 آن نقاشی كه الان دارد تابلوی بی نقش را در كنار خودش قرار داده است و در یك منظره‌ای نشسته است و دارد هی به آن منظره نگاه می‌كند و خطوطی بر روی این تابلو می‌كشد هر كدام از این نگاه كردن‌ها این نفس تصرف مثال است، دستش را كه بالا می‌برد و حركت می‌دهد تصرف مثال است، خطی كه دارد می‌كشد و نقشی كه دارد به وجود می‌آورد تصرف مثال است، این طور نیست كه الان شما ملاحظه كنید و بگویید كه این یك تابلویی از قبل بوده است در عالم مثال و این الان دارد به آن صورت خارجی می‌دهد، نخیر این كه الان دارد به او صورت خارجی می‌دهد این عبارت است از تصرف مثالی كه الان دارد اعمال می‌شود. این نكته نكته بسیار دقیقی است، یك وقت نگویید كه پس با آن چه را كه شما قبلا می‌گفتید بر این كه این حقایق خارجیه همه موجود هستند و انسان است كه محجور است و اعمی است از درك این حقایق خارجی، پس با این جنبه علیت مثال در این جا چطور این صحبت جور در می‌آید؟! از یك طرف ما مدعی هستیم كه نفس حقایق خارجیه در عالم مثال و برزخ اینها وجودشان وجود ثابتات است و وجود ثابتات مشمول تدریجی الحصول زمانیات نخواهد بود و از طرف دیگر خود تحقق اشیاء را در خارج معلول آن واقعیت مثالی می‌دانیم خب این با هم چطور این قضیه جور درمی‌آید؟

 این مسئله همان طوری كه عرض كردم به یك بینش و تأمل دقیق و عمیق نیاز دارد كه انسان وقتی كه برای او روشن شد كه تمام آن چه كه در خارج هست، تمام آنها وجود خارجی دارند برای خودشان نه برای ما، به این مسئله هم می‌رسیم كه پس بنابراین هر چیزی را كه ما مشاهده كنیم كه به طور تدریج حاصل می‌شود این تدریج در وجود ذهنی ما است نه در اصل و حقیقت خود او، اصل و حقیقت خود این شیء خارج دیگر تدریج در او معنا ندارد، تدریج در دیدگاه ما است.