تبیین حقیقت مثل افلاطونی و ارتباط آن با ادراک

این چطور در اینجا هست؟ اگر ما بخواهیم غیرت داشته باشیم باید آن غیرت را از امام حسین یاد بگیریم! اگر ما مى‌خواهیم عبودیت را به‌دست بیاوریم باید آن عبودیت را از امام حسین یاد بگیریم! نه عبودیت اختلاقی؛ اختلاق یعنى ساختگی مُختَلَق یعنى از پیش خود ساخته شده، عبودیت اختلاقى به‌درد نمى‌خورد بلکه عبودیت حقیقى و واقعى که در اینها و در این زمامداران خود مشاهده مى‌کنیم باید اینها را به‌دست بیاوریم. جایى که مى‌گوید: غیرت به خرج بده، باید غیرت به خرج بدهی و جایى که مى‌گوید: رها کن، باید رها کنی! زن تو را دیدند که دیدند، تو به مکه رفتى ولى در بند زن خود هستی نه‌اینکه بیرون آمدى! فقط یک لباس سفید به خودت پوشاندى دوتا حوله بستى و خیال کردى که حج است! نه آقا این حج نیست! حج دوتا لباس سفید بالا و پایین بستن نیست! حج بیرون آمدن از تعلق است، این حج است! وقتى که دارى لبیک مى‌گویى یعنى از هرچه‌ تعلق است خارج شدم، از زنم خارج شدم، از بچه‌هایى که در وطن گذاشتم خارج شدم، از کسب و کار، دکان، تجارت‌خانه، دفتر و دستک و اینها همه خارج شدم. این معناى لبیک است. همان جایى که دارى لبیک مى‌گویى یک‌دفعه موبایلت زنگ مى‌زند! آخ آخ اى لعنت بر این موبایل، اى لعنت بر این موبایل، در حج هم این موبایل رها نمى‌کند! خیر سرت دارى احرام مى‌بندى؟! زنگ می زند و می گوید که آقا فلان معامله را که کردى شکست خورده و ده بیست میلیون ضرر کردی! اى وای، موبایل را برمى‌دارى از این‌طرف مى‌دوى و به آن‌طرف مى‌دوى ـ حالا به‌عنوان اینکه در مسجد مزاحم نباشی ـ با آن تماس بگیر که چه برو آن را ببین، جلوى این را بگیر، دارى لبیک مى‌گویى حواست در آن ده میلیون است! الاغ! بهتر بود نمى‌آمدی، آخر با این وضع کجای آن لبیک است؟! کجاى این دیگر لبیک است؟! من زیر ناودان ایستاده‌ام، طرف موبایل را برداشته دارد راجع به مسائلش با طهران حرف مى‌زند! مرتیکه، همین‌طورى به او گفتم، گفتم: احمق اینجا جاى صحبت کردن است؟! مى‌گوید: پس کجا جاى صحبت کردن است؟! همین جا جاى صحبت کردن است! اصفهانى هم بود. آخر مگر جلوى ناودان کسى موبایل دستش می‌گیرد؟! این‌قدر بى‌شعور! این‌قدر نفهم! در حجر اسماعیل هم نتوانست موبایل را از خودش جدا کند! [آن وقت] بلند می‌شود شش دور می‌گردد! اقلاً این موبایل را دست شخصی بده!