جلسه ۷۲۳

قضیه كیفیت شعائر دینی

 از این جمله مسائل قضیه كیفیت شعائر دینی است، از جمله این مطالب كه شعائر دینی ما باید به همان سبكی باشد كه بزرگان آن سبك را گفتند و تجربه هم برای انسان حاصل شده و نتیجه هم داده شده است امروزه ما مشاهده می‌كنیم كه در این هیئات، امام حسین از صراطیت تبدیل به موضوعیت شده است برای یك عدّه از اشخاص، امام حسین راه به سوی خدا است. پل به سوی خدا است سفینةالنّجاة است. سفینةالنجاة یعنی چه؟ یعنی شما داخل این سفینه شوی و سفینه همین طور كنار بندر بایستد! یا در آب حركت كند؟ وقتی یك كسی وارد سفینه می‌شود، سفینه كنار بندر نمی‌ایستد، راه می افتد از آن شاطئ حركت می‌كند و می‌رود اقیانوس را طی می‌كند، دریا را طی می‌كند تا برسد به مقصد. شنا كردن بدون سفینةالنجاة در دریای متلاطم مساوی با هلاكت است، هلاكت برای انسان حاصل می‌شود، چون انسان از عهده این امواج متلاطم برنمی‌آید، از عهده طول مسیر هم برنمی‌آید چطور انسان می‌تواند فاصله بین این دریا تا آن دریا را بتواند با شنا طی كند؟ گیرم ده روز توانستیم همین طور خودمان را نگه داریم حالا چه می‌خواهیم بخوریم در دریا؟ خب آب كه نمی‌توانیم بخوریم، آب شور كه بدتر از بین می‌برد! پنج روز ماندیم بعد از پنج روز دیگر ضعف می‌كنیم، می‌رویم ته دریا، ده روز ماندیم طعمه كوسه‌ها و حیوانات می‌شویم. اصلًا نیازی به طعمه شدن ندارد، همین كه ضعف پیدا كنید كار تمام است. اصلًا به یك هفته هم قضیه نمی‌كشد و حالا شما می‌خواهی از این شاطئ به آن شاطئ بروی در حالی كه ماهها طول می‌كشد و سالها طول می‌كشد، سفینه‌النجاة می‌خواهی. این سفینه‌النجّاة سفینه‌ای است كه انسان را سوار خود می‌كند و خیلی آرام و مطمئن و بدون هلاكت و بدون شبهه و تردید و انحراف حركت می‌دهد و خودش هم سكّان این كشتی را به دست دارد، از كجا ببرد كه گرداب نباشد و از كجا ببرد كه به باد و طوفان برنخورد و سریع به مقصد برساند. این سفینه سفینه امام حسین است. در این سفینه باید وارد شد، باید توسّل كرد به این سفینه و از امام حسین باید مدد خواست. برای رسیدن به مقصد و ولایت آن حضرت را و شفاعتش را انسان باید توشه راه خودش قرار بدهد، زیرا انسان خودش كه نمی‌تواند حركت كند.