جلسه ۷۲۳

 یك‌دفعه فیلم نشان می‌داد كه طرف با یارو داشت حرف می‌زد و نگاه می‌كرد و تا دوربین رفت جلویش شروع كرد اوه! اوه! سرش را تكان دادن و گریه كردن نمی‌دانم شما هم دیدید یا نه؟ همچنان تكان می‌خورد مثل مادر بچّه مرده!، تو كه الآن داشتی به دوربین و این طرف و آن طرف نگاه می‌كردی!. منتهی خب یك‌خرده ایشان دیر متوجّه شدند كه باید تباكی كنند یكی دو سه ثانیه دیر متوجه شدند!! اگر زودتر بود كه خب بهتر بود و ما هم نمی‌فهمیدیم!

مقصود از این مجالس عربده كشیدن نیست

 این مسأله‌ای است كه باید به آن توجّه بشود. بنده درصحبت‌هایی كه قبلًا خدمت رفقا كردم به این قضیه بنده تذكر دادم كه مقصود از این مجالس عربده كشیدن نیست، عربده‌ها را انسان بالای كوه و در درّه هم می‌تواند بكشد. در این مجالس باید اشعار، اشعاری باشد كه حكایت از آن واقعه با آن ارزشهای والا داشته باشد. اشعاری كه در نوحه و همین طور مصیبت‌های عادی هست و موجب وهن امام و مقام امام می‌شود به طوری كه دیگران اگر به ما بخواهند نگاه كنند می‌گویند آخر برای چه اینها گریه می‌كنند؟ این شعر كه گریه كردن ندارد! اینها نباید گفته شود، اشعاری باید باشد كه هدف امام را نشان بدهد، مكتب امام را باید نشان بدهد. اشعاری باید باشد كه وقتی مجلس تمام می‌شود انسان احساس كند كه باید خودش را عوض كند. خب بالاخره مجلس امام حسین برای چیست؟ برای عوض كردن است دیگر، برای تغییر دادن است دیگر.

 من یك‌دفعه یك جمله‌ای از مرحوم آقا شنیدم كه واقعاً خیلی برای من عجیب بود، در یك روز عید فطر ـ نمی‌دانم صحبت ایشان ضبط شد یا نشد در یكی از عیدهای فطر در همان زمان شاه بود ـ می‌فرمودند: اگر روزی سیدالشّهدا بیاید در صحرای محشر و بدن پاره‌پاره شده علی اكبرش را در دست بگیرد و به ما نشان بدهد و بگوید كه من برای اسلام و برای شما این كار را انجام دادم شما چقدر برای دینتان و برای هدفتان و برای صلاح خودتان قدم برداشتید؟ چه جوابی ما داریم بدهیم؟! چه جوابی داریم بدهیم؟! خیلی عجیب است وقتی كه یك امتحان می‌آید معلوم می‌شود كه تمام آن كلاس‌ها و جلسات و سخنرانی‌های امام‌شناسی و غیر امام‌شناسی همه كشك بوده است!، كشك هم بابا یك قیمتی دارد! می‌سایند و روی آش می‌ریزند، آن پف دریا بوده است. همه پف بوده است به اسم امام حسین ولی برای رنگین كردن سفره بوده است. خیلی این عبارت عجیب است كه امام حسین بیاید بگوید كه این علی اكبرم را من برای احیای دین دادم، این علی اصغرم را برای احیای دین دادم برای مبارزه با ظلم دادم برای اقامه عدل و داد دادم. برای جلوگیری از دروغ و ستم و تقلّب دادم برای اینها دادم تو كه داری دعوی متابعت من و تبلیغ من و زعامت نیابی من را در میان مردم می‌كنی، تو چه كردی؟! تو برای یك سیلی خوردن خودت را آماده كرده ای؟ هان؟ برای یك گوش گرفتن حاضر شدی یا سكوت كردی؟ تو كه این قدر تا به حال ادّعا می‌كردی كه من همه چیز هستنم ما همه چیز هستیم، مردم باید به سمت ما بیایند، ما دنیا و آخرت و ... از این حرفها!! تو كه رساله‌ات را همه جا پخش كردی دیگر چیزی نمانده بود به كره ماه هم بفرستی ـ اگر آن جا مقلّد داشتی ـ چه كردی؟