جلسه ۷۲۳

 در مقابل معاویه حرف برای زدن هست ولی حضرت احترام معاهده برادر را نگه داشت به عنوان امامت نه به عنوان برادری! به عنوان امامت كه «الإمامة كلمة واحدة و الإمامُ نورٌ واحدٌ یتَشَكّلُ بِأشكالٍ مختلفة فی الأزمِنة المُتوالِیة» هر كدام یك از اینها یك ظهور دارند، نور یكی است، حقیقت یكی است، مبدأ یكی است.

 این واقعیت را ما باید در امام حسین پیدا كنیم، اتفّاقاً در امام حسین همه اینها بوده است، یعنی امام حسین صلح داشته، جنگ داشته، سكوت داشته، صحبت داشته است، حركت داشته است، نحوه برخورد با افراد مختلف داشته است، یعنی كم در میان ائمّه اتفاق می‌افتد كسی كه در زندگی همه حالات مختلفه حیات را تجربه كرده باشد ولی در امام حسین همه اینها بوده است.

سفینةالنّجاة چیست؟

 این سفینةالنّجاة چیست؟ همین كه ما بیاییم هیئت راه بیاندازیم و بر سرمان بزنیم، این سفینةالنّجاة شد؟ خب می‌بینیم این به حال ما فایده‌ای ندارد یا بیاییم هی عربده بكشیم در مجالس داد بزنیم، هی بیشتر در این سفینه‌النجاة جا بدهیم برویم صندلی‌های مبل او را بگیریم. آخر سفینه، درجه یك و دو و سه دارد!. درجه یك آن صندلی چوبی درجه یك قطار است، آقا هر چه داد بیشتر بزنی آن جای بهتر سفینه را برای ما قرار می‌دهند و پذیرایی مخصوص برای ما می‌كنند! یا به كله خودمان گِل بزنیم حالا خیال كنیم كه خیلی مرید امام حسین شده ایم و خیلی عاشورا ما را از كار انداخته و دیگر درب و داغون كرده و سرمان را گِل زده، اینها همه تئاتر است عزیز من، اینها مسخره بازی كردن با امام حسین است. آن فردی به سرش گِل می‌زند كه خودش مثل امام حسین حركت كند و حبیب بن مظاهر باشد نه این كه هزار تا كارهای عوضی و تهمت و دروغ و مسخره‌بازی در بیرون انجام بدهد و بعد هم سرش را گِل بزند برای امام حسین، گِل زده است! آن گِل بر سرت و در دهانت بخورد! گِل زدن چیست؟! فكرت را بیا درست كن، پشت سر رفیقت تهمت نزن. پشت سر رفیقت نیا غیبت كن. اینها را امام حسین به ما دارد یاد می‌دهد؛ سفینةالنّجاة بودن نه این گِل زدن و پابرهنه راه افتادن روز عاشورا و این طرف و آن طرف ... اینها كه همین كارهایی است كه مردم و عوام انجام می‌دهند و انسان تصوّر می‌كند كه این چیست! من گاهی اوقات وقتی نگاه می‌كنم به این عكس‌ها و فیلم‌های بعضی از این مجالس عزاداری كه چطور اصلًا تمامش تصنّع است، اصلًا تصنّع است دیگر، تصّنع، یعنی آن گوینده و آن فردی كه دارد این روضه‌ها را می‌خواند با یك نحوه تردستی، با یك نوع صحبت و كلمات، با بازی آن احساسات مخاطب را در اختیار می‌گیرد به هر نحوی برای این كه او را به گریه بیاندازد. كجا ما روایت داریم این جوری عزاداری كنید؟