لزوم اتصال نفس مجتهد به ملکوت

دین موجب آرامش و سکونت

ببینید دین وجود آدم را به‌هم نمى‌ریزد! دین مى‌آید براى انسان آرامش مى‌آورد! دین براى انسان سکونت مى‌آورد نه‌اینکه بیاید تمام هستى انسان را به‌هم بریزد و مغز انسان را متلاشى کند و وجود انسان را تخریب بکند. مى‌آید و آن وقایع خارجیه را به‌صورت صحیح در انسان به‌عنوان یک پدیدۀ خارجى نشان مى‌دهد و انسان را نسبت به آنها آرام و مطمئن مى‌کند و براى انسان آن واقعیتش را مى‌نمایاند. این حقیقت دین است این واقعیت دین است! خیلى قضیه و مسئلۀ دقیقى است!

یعنى اینجا جایى است که دیگر «اهرُب مِنَ الفُتیا هَرَبَکَ مِنَ الاسَدِ»¹ پیدا مى‌شود و در اینجا براى انسان روشن مى‌شود که چرا امام صادق این را فرمودند. بابا! امام صادق یک چیزى مى‌فهمید که این «اهرُب مِنَ الفُتیا هَرَبَکَ مِنَ الاسَدِ» را گفت! حالا در هر کیفى پانزده‌تا رساله وجود دارد! ماشاءالله! ماشاءالله! آن امام صادق احساس مى‌کرد، تو که بین دو حالت، دو فتواى مخالف مى‌گویى به درد فتوا دادن نمى‌خورى! بعد [آن شخص] نشست و فکر کرد و با فکر کردن و اینها ـ حالا این آقا این‌طوری بود ـ فتوایش را تغییر داد یا باید بچه‌اش کور بشود! فتوا را مى‌گذریم پى کارش برود! یا على!‌ بگذار چشم بچه‌ام درست بشود گرچه او هنوز روى مبنایش بود و این‌طور نبود که مبنایش عوض بشود چون اینها که این‌طوری عوض نمى‌شود خیلى کار دارد و دم شتر به زمین مى‌رسد تا [فتوای] یکى بتواند به یک نحوه و به یک کیفیت دیگرى عوض بشود.

اینکه الآن فتوایش عوض شد به‌خاطر بچه‌اش بود و اگر همان موقع که گفت: باشد و درست است، همان موقع مى‌گفتند که آقا بچۀ تو خوب شد؛ بدون اینکه نیازى به عمل باشد بچۀ تو خوب شد [می‌گفت که] نکنید و این حرام است! چون باطن تغییر نکرده با تغییر این باطن آن سر جاى اول برمى‌گردد پس معلوم مى‌شود این دوامش به داوم منشأ است و دوامش به حصول به ملاک و مناط نیست. نه آنجا نبوده است. این حرف‌ها چیست؟! با این چیزها که براى کسى این مسائل پیدا نمى‌شود!