حقیقت نوریه و سکون ملائکه

امکان بالاتر رفتن شاگرد از استاد

ولى در مکتب مولانا نگاه کنید مى‌بینید اصلاً این حرف‌ها نبوده است. تمام از اول تا آخر کتابش دارد شمس مى‌گوید؛ هرچه هست از اوست و اصلاً اسم خودش را نمى‌آورد! در مجالسش آن‌طور از استادش تمجید مى‌کرد بااینکه موقعیت و سعۀ وجودى مولانا خیلى بالاتر از شمس است. دلیل ندارد که شاگرد از استاد بالا نزند [اگر این‌طور باشد] بنابراین هر زمان که مى‌گذرد همه باید رو به افول بیایند تا آخر صفر بشوند دیگر! از آن بالا کم شوند تا پایین. نه! بعضى از شاگردان هستند که از استادشان بالا مى‌زنند؛ هم از نظر علمى و ‌هم از نظر دقت! در این مسئله [مشکلی] نیست.

او یک روز در یک مجلسى بود و شروع کرد دوباره از شمس گفتن و از چه گفتن و از اساتید نقل کردن، یکى از آنهایى که آنجا بود ـ از این احمق‌ها زیاد پیدا مى‌شوند و همیشه هستند! ـ یکى از آنها شروع کرد آهى کشید یک آهى! مولانا گفت: چرا آه کشیدى؟ گفت: آه کشیدم از اینکه ما خدمت آن بزرگ را ادراک نکردیم! ـ خاک بر سرت کنند! این را من دارم مى‌گویم، مولانا نگفت، او ادب داشت ـ اینجا دیگر روى آن‌طرف افتاد که یادش بدهد! بگوید که بابا ما که از خودمان نمى‌گوییم نه‌اینکه خبرى نیست، دارم ادب به تو یاد مى‌دهم! دارم اخلاق یاد مى‌دهم! دارم به شما توحید یاد مى‌دهم که همۀ اینها را از آنجا ببینید، همه را از توحید ببینید، مظاهر را کنار بگذارید و فقط ظهور را بنگرید. من اینها را دارم به شما مى‌گویم، آن‌وقت آه مى‌کشى؟! آخر الاغ آه کشیدن دارد؟! بعد سرش را پایین انداخت. من هر وقت یاد این قضیه مى‌افتم خنده‌ام مى‌گیرد! چون من با این مولانا خیلى رفیقم! یعنى از نظر چیزى می‌بینم این کارها و این حرف‌ها و این برنامه‌ها از او برمى‌آید! چندتا هستند که من با آنها... یکى با مولانا یکى مرحوم آقا سید احمد کربلایى یک چندتایى هستند نمى‌دانم این چه قضیه‌اى است که خلاصه این وسط چه مابه‌الاشتراکى هست! آخوند ملا حسینقلی خیلى بزرگ است ولى نه مثل اینکه ما با آقا شیخ محمد بهارى [بیشتر رفیق بودیم] اینها خلاصه یک قِسمى ‌بودند و خلاصه با اینها بیشتر [ارتباط داشتیم] آنها سر جایشان با موقعیتشان باشند.