جلسه ۶۹۳

 آن چه كه از ذات پروردگار تراوش می‌كند متصّف به امكان ذاتی در ذات ماهیت خودش است آن دیگر در كم و زیاد بودن كه تفاوت نمی‌كند در آن حیثیت امكان و انعات و متصف به نعت امكانیت كه در آن جا فرقی نمی‌كند ما نظر به حصه وجودی او می‌كنیم آن حصّه وجودی را در كیفیت حمل امكان بر او دخیل می‌دانیم و این غلط است حصه وجودی امرٌ و آن اتصاف به امكان امرٌ آخر در اتصاف به امكان همه اینها به یك نحو متصف به امكانند هم رسول الله كه اول فرض كنید كه عقل اول است و اول مفاض است آن جامع بین واحدیت و احدیت است و مبدأ فیض است و وسیله برای تكون كل عالم وجود است هم او متصف به امكان است هم فرض بكنید كه ذره‌ای كه در همین هوا معلق است وقتی كه نور می‌تابد تازه شما او را مشاهده می‌كند او متصف است و هر دو به یك عنوان نسبت به ذات ربوبی تعلق دارند و عنایت ذات ربوبی نسبت به هر دو یكسان است نه این كه نسبت به رسول الله بیشتر است زحمت بیشتر كشیده در آن جا فرض كنید كه خدا خیلی عرق ریخته خیلی در آن جا مایه گذاشته اما در كیفیت این ذرات پُف كرده همه عالم شده این گرد و خاك و این چیزهایی كه دارید می‌بینید این اصلا هیچ قضیه‌ای در این جا صورت پیدا نكرده نه، این هر دو در این جا یكی است زحمت در آن كمتر كشیده نشده به اصطلاح در چیز یكی است این حرفها به ولایتیها بزنید اینهایی كه امام و این چیزها را خیلی خلاصه بالا می‌دانند و خیلی چه می‌دانند و می‌گویند اصلا نباید در حیطه امام داخل شد و اینها از این حرفها بزنید آنها خوششان نمی‌آید می‌گویند آقا مثلا به رسول الله اهانت كردید رسول الله را با یك ذره در این جا یكی شمرده دیگر خلاصه همه اینها چیز است یكی نیست بین رسول الله و بین ذره در آن كیفیت حصه وجودیه در آن جا تفاوت از زمین تا عرش خدا است بین سایر خلایق و بین آن چه كه در ذرّه كه هیچی ما تفاوتمان با رسول خدا تفاوت یك ذره است با كل سماوات و ارضین نه این كه حالا ذره كه جای خود دارد صحبت در آن حصه وجودیه‌ای است كه آن وجودیه از ذات مبدأ مفاض به آن ماهیت افاضه می‌شود كه در اینجا تفاوتی ندارد