جلسه ۶۹۰

 تلمیذ:

 استاد: بله

 تلمیذ:

 استاد: بله آنها نبوده

 تلمیذ: سابق شما فرمودید عابس در مقام فنابوده

 استاد: عرض كردم آن مربوط به عاشورا بوده

 تلمیذ: خود حتی القی الله در عبارت غایت است نه علت من می‌جنگم برای این كه به لقاء برسم این علت را نمی‌رساند كه مقاتلم و شمشیر زدن من برای رسیدن به لقاء خدا است این غایت حتی القی الله عبارت كه غایت این كار من تا مثلا به كشتن من برسد

 استاد: حالا البته حتی تا جنبه علت هم می‌تواند پیدا بكند می‌تواند ولی خوب منافات ندارد حالا نباشد یعنی من تسلیم هستم تا به این نقطه‌ای كه دیگر خدا را زیارت كنم ملاقات كنم

 تلمیذ: یك عبارت هم بعدش دارد و لاارید بذلك الا ما عندالله این ما عندالله در واقع می‌آید یعنی یك مراتبی پایین تر از لقاءالله است

 استاد: داریم و عندالله خیرو أبقی

 تلمیذ: نه این عند

 استاد: بله

 تلمیذ: این عندالله

 استاد: نه این جنبه ظرف و مظروف این دقتهای حكیمانه شما ..

 تلمیذ: نه من فقط دارم نقل قول می‌كنم آن بنده خدایی كه صحبت شد و بحث شد گفت این با آن لقاءالله خلاصه

 استاد: نه این چیزها را نمی‌توانیم بگوییم این مقصود و منظور آنها اصلا مسائل معرفتشان و اینها خیلی بالاتر از اینها بوده! البته در آن جا افرادی بودند كه عادی بودند بعدا تنبه پیدا كردند امثال حر و اینها. خوش به حالشان علی كل حال خوش به حال ایشان كه خدا توفیق بدهد به ما كه آنها را اسوه قرار بدهیم در این دنیای بل بشو كه دارید می‌بینید چه خبر است!!.