کیفیت اخذ جنس و فصل در فلسفه مشاء

پسرِ انسان، وجود باقى او

پسرِ انسان وجود باقى است. حالا پسر تو سلطنت پیدا نکند یکى دیگر پیدا کند چه فرقى مى‌کند؟! سلطنت، سلطنت است دیگر، ما هم قول مى‌دهیم همان‌طورى‌که شما به‌نحو احسن الحمدلله تابه‌حال سلطنت کردید و عدل، امنیت، رفاه و همه چیز را براى این ملت بدبخت [آوردید، ما هم همین کار را انجام بدهیم]!

من یک وقت با خودم می‌گفتم که ـ حالا هم به این آقا مى‌گفتم ـ ما ایرانی‌ها واقعاً چقدر بدبختیم! آن از آن زمان سابق ما و حالا دیگر چه عرض کنم! دیگر همیشه مثل اینکه ما باید بدبخت باشیم. واقعاً نمى‌دانم این خدا با این کشور چه تقدیرى کرده است! برویم به این خدا بگوییم: خدایا حالا تو هم نمى‌توانى این قلمت را کج کنى یک‌خورده آن‌طرفی کنى این‌طرفی کنى یک طور دیگر بنویسى؟! آخر ما کشورهاى دیگر را هم دیده‌ایم به خدا! آخر این چه بساطى است؟!

یعنى جدّاً ها! آخر آدم چه بگوید؟! این تفکرات، این تدبیرها، واقعاً چیست؟! چیزهایى که از خودشان مى‌شنود، آقا خودتان دارید مى‌گویید! به ‌خدا حرف‌هاى ما نیست حرف‌هایی است که خودتان مى‌گویید! وقتى که انسان نگاه مى‌کند واقعاً به این مردم که با چه صدقى آمدند با چه صفایى آمدند با چه عِرقى آمدند. این شهداى ما [چطور آمدند]! واقعاً کدام‌یک از این افراد، از این شهداى ما را شما در سایر کشورها مى‌توانید پیدا کنید؟! این جوان‌ها! حالا عده‌اى هم این وسط آمدند نان را به نرخ روز خوردند به آنها کارى نداریم! ولى اینهایى که واقعاً با چه اخلاصى و با چه نورانیتى، با چه نورانیت و با چه همّتى رفتند و به دفاع از مملکت و کیان اسلام پرداختند [کجا سراغ دارید]؟! یعنى خیلى بیش از اینها، خیلى خیلى بیش از اینها این ملت سزاوار بود که به او برسند. خیلى بیش از این مسائل سزاوارش هست! خیلى واقعاً! ما نمى‌دانیم؛ ما که به مسائل و سیاست وارد نیستیم و خبر نداریم چه مى‌شود! یک مسائلى هست که ما نمى‌فهمیم! عقلمان بعد از پنجاه و چند سال هم نمى‌رسد و خیال مى‌کنم اگر صد سال هم از ما بگذرد عقل ما نرسد به اینکه خیلى چیزها را بفهمیم و فقط فهمیدن این چیزها اختصاص به بعضى از عقول کامله دارد!! بعضی‌ها فقط می‌فهمند!! این‌طور مى‌فرمایند! این‌طور مطرح مى‌شود! کسى نمى‌فهمد و مطالب را ادراک نمى‌کند!! خیلی خوب، بسیار خوب! «پس سخن کوتاه باید والسّلام»!¹ حالا که قرار بر این است که ما نفهمیم پس هیچی، ما حرف نمی‌زنیم!