جلسه ۶۷۶

 تلمیذ: چند دقیقه باشد؟

 استاد: نیم ساعت خوب است

 تلمیذ: در بین الطلوعین هم همین

 استاد: بله نیم ساعت خوب است بیشتر نه، ده دقیقه هم مقدمه و مؤخره‌اش چهل دقیقه كافی است. دیگر نمی‌دانم از كجا آمده كه حتما یك ساعت كمتر نباشد منبریهای سابق این طور نبودند مثلا آنهایی كه دعوت می‌كردند این طرف و آن طرف سابق یادم است مثلا همین آقای فلسفی یك ساعت حرف نمی‌زد این طرف و آن طرف كه دعوتش می‌كردند یك منبری یك جا مجلس فاتحه رفت ٢٧ دقیقه اینها این جوری بودند یا ٣٥ دقیقه در جایی دیگر.

 یك وقت یك مجلسی بود كه خوب اقتضای طولانی شدن داشت مثلا فرض كنید مثل ظهرهای ماه رمضان مسجد حاج فیض اللَه ایشان یك ساعت صحبت می‌كرد و خوب هم در فوت و فن منیر واقعا استاد بود یعنی رعایت جهات ریزه‌كاریها و ظرافتها و لحن صحبت و تعبیر می‌نمود اینها همه در منبر دخالت دارد ولی این مسئله هست كه من از افراد دیگر هم می‌شنیدم كه نسبت به این یك ساعت هم برایشان ملالت داشت حالا اگر یك خورده مطلب هم سنگین باشدكه دیگر نور علی نور، آخر مجلس یادش می‌رود كه اول مجلس چی بوده! به خاطر این فوقش چهل دقیقه هر روز كفایت می‌كند یعنی نیم ساعت صحبت، یعنی یك قسمی‌آن سخنگو باید مطلب را مقدمه و مؤخره‌اش را ترتیب بدهد كه مثلا در نیم ساعت دیگر مطلب را یك جایی برساند در انتظار نگذارد برای بعد این طور در همان نقطه‌ای كه هست به یك جا برساند در مباحثی كه ما داریم مسئله‌ای دیگری مورد نظرم است در آنجا می‌گویم خوب اینها فرض كنید كه از راههای دور و این طرف و آن طرف آمدند اگر نیم ساعت و چهل دقیقه صحبت كنم انگار این خود افراد یك احساسی دارند یعنی یك مقداری هنوز بیش از این توقع طولانی شدن داشتند اتفاق افتاده در بسیاری از همین مجالس عنوان بصری كه صحبت دارم خواستم تمام كنم ولی به چهره‌ها كه نگاه می‌كنم می‌بینیم هنوز حال انتظار در آنها هست هنوز انگار به اصطلاح پر نشدند و خودم دلم نمی‌آید با اینكه خسته هستم ادامه می‌دهم مطلب را ولی در سایر موارد باید رعایت كرد.