جلسه ۶۷۱

 آن چه كه مطلب مطلب واقع است یعنی در مطلب واقع یعنی از عالم اعتبار بیرون، بیرون از عالم اعتبار آن چه كه در خارج تحقق دارد، حالا آنی كه در خارج تحقق دارد جدای از یكدیگر می‌شود یا نمی‌شود؟ آن كپسولی كه الان شما در دست می‌گیرید به عنوان مولتی ویتامین می‌خواهید بخورید اگر بخواهید این كپسول تأثیر بگذارد همین طوری باید بخورید والا اگر ببرید آزمایشگاه تجزیه بكنید فرض كنید كه به سی یا چهل نوع ماده یا پنجاه نوع یا بیشتر الان تقسیم می‌كنید ولی این فایده‌ای ندارد فرض كنیم كه شما B1 از این را بگیرید بدون سایر مواد دیگراسید فولیك اینها را میخواهد بخورید تأثیر نمی‌كند هضم نمی‌شود این كه الان كه B1 و ویتامین ‌A و اینها فرض كنید كه بخورید همراه این است كه با سایر مواد تركیب می‌شود جدا اگر بخواهید دیگر اثر ندارد. این دارو باید تركیب بشود باید توأم باشد تا اینكه بتواند اثر خودش را بگذارد و عوارض ایجاد نكند.

 پس بنابراین منظور ما از وجود خارجی یعنی نه وجود قابل اشاره بلكه وجودی كه از عالم اعتبار بیرون است! و این مسئله مسئله بسیار دقیقی است كه آنهائی كه در بعضی از تقریرات اشكال وارد كردند متوجه این مسئله نبودند. وجود خارجی نه آن كه شما دستتان بگیرید زیرا همین كه دستتان می‌گیرد یعنی صورت نوعیه دارد همین كه این دستگاهی كه الان در اینجا هست من در دست بگیرم به معنای این است كه پذیرفته‌ام كه هم ماده و فصل كه صورت دارد و هم عرض و خصوصیت را دارد به نفس نگاه كردن و به نفس دست گرفتن همه این مطالب را پذیرفتم و قبول كردم چه بخواهم و چه نخواهم! صحبت در همان تحقق خارجی اواست كه از عالم اعتبار و مجاز بیرون است آن تحقق خارجی باید وجود داشته باشد اگر وجود نداشته باشد صورت نوعیه كه نمی‌تواند ماده شیء را بسازد اگر می‌ساخت دیگر نیاز به ماده و جنس نداشتیم می‌گفتیم فقط آن چه كه در خارج است صورت است و بس.