
تحلیل عقلی رابطه ماده و صورت در موجودات
بررسی تقدم و تأخر وجودی ماده و صورت در عالم خارج
آیتالله سید محمدمحسن حسینی طهرانی در این جلسه به تبیین دقیق رابطه میان ماده و صورت در تحلیل عقلی و تحقق خارجی اشیاء میپردازند. بحث با بررسی اشکالات وارد بر کیفیت انتزاع جنس از ماده و فصل از صورت آغاز شده و با تفکیک میان ابهام و تحصل در ماده، بر ضرورت وجود هر دو مرتبه برای تحقق خارجی یک موجود تأکید میشود. استاد با استفاده از مثالهای ملموس، نشان میدهند که چگونه در تحلیل عقلی، ماده و صورت مکمل یکدیگرند و هیچیک بدون دیگری در خارج عینیت نمییابند. در ادامه، ضمن تبیین نظر صدرالمتألهین درباره کیفیت معاد جسمانی و حقیقت نفس، به تفاوت میان وجود اعتباری و تحقق خارجی پرداخته میشود. این مباحث در نهایت به بررسی جایگاه روح در عوالم نزول و تفاوت مراتب آن با نفس متعلق به ماده منتهی میگردد تا روشن شود که چگونه حقیقت واحد در عوالم مختلف، صور گوناگون به خود میگیرد.
تحلیل عقلی رابطه ماده و صورت در موجودات
توضیحات:
آیتالله سید محمدمحسن حسینی طهرانی در این جلسه به تبیین دقیق رابطه میان ماده و صورت در تحلیل عقلی و تحقق خارجی اشیاء میپردازند. بحث با بررسی اشکالات وارد بر کیفیت انتزاع جنس از ماده و فصل از صورت آغاز شده و با تفکیک میان ابهام و تحصل در ماده، بر ضرورت وجود هر دو مرتبه برای تحقق خارجی یک موجود تأکید میشود. استاد با استفاده از مثالهای ملموس، نشان میدهند که چگونه در تحلیل عقلی، ماده و صورت مکمل یکدیگرند و هیچیک بدون دیگری در خارج عینیت نمییابند. در ادامه، ضمن تبیین نظر صدرالمتألهین درباره کیفیت معاد جسمانی و حقیقت نفس، به تفاوت میان وجود اعتباری و تحقق خارجی پرداخته میشود. این مباحث در نهایت به بررسی جایگاه روح در عوالم نزول و تفاوت مراتب آن با نفس متعلق به ماده منتهی میگردد تا روشن شود که چگونه حقیقت واحد در عوالم مختلف، صور گوناگون به خود میگیرد.
تحلیل عقلی رابطه ماده و صورت در موجودات
10مسئله تا اینجا درست است ولیکن شما وقتى که از اینجا بالاتر مىروید و آن جنبۀ تعلق روح به بدن و دنیا و ماده را ازدست مىدهید و به مرتبۀ بالاتر که آن جنبۀ ربطیه است میرسید و میخواهید در [مورد آیۀ] ﴿وَيَسَۡٔلُونَكَ عَنِ ٱلرُّوحِ قُلِ ٱلرُّوحُ مِنۡ أَمۡرِ رَبِّي﴾1 یا [آیۀ] ﴿وَنَفَخۡتُ فِيهِ مِن رُّوحِي فَقَعُواْ لَهُۥ سَٰجِدِينَ﴾2 صحبت کنید آیا در آنجا هم که خداوند در خطاب به ملائکه مىفرماید: وقتى که روح من به او تعلق گرفت آنگاه به سجده بیفتید هم تأنیث و تذکیر هست؟! دیگر در آنجا تأنیث معنا ندارد چون در آنجا انتساب این حقیقت به ذات پروردگار است! در ﴿وَنَفَخۡتُ فِيهِ مِن رُّوحِي﴾ روح پروردگار تأنیث یا تذکیر دارد؟! در آنجا هیچکدام نیست نه تذکیر است و نه تأنیث، در آنجا جنبۀ ذکوریت و انوثیت بهطورکل معنا ندارد منتها از باب غلبۀ اشرف مِن الطرفین به پروردگار خطاب مذکر داده مىشود! میگوید: ﴿إِنَّهُۥ بِعِبَادِهِۦ خَبِيرُۢ بَصِيرٞ﴾3 نمىگوید: «إنّها بِعبادِها خَبیرٌ بَصیر»! یعنى ضمیر «هو» که به ذات پروردگار در مقام تجلى اسماء و صفات است برمیگردد، او به عبادش خبیر و بصیر است پس برگشت ضمیر «هو» به پروردگار به لحاظ [مذکر بودن نیست] چون مذکر ضد مقابل است و از جملۀ مقابل است و طرف مقابل دارد، ذات پروردگار که طرف مقابل ندارد و براى مشخص شدن مقابل در آنجا مذکر و مؤنث مىآورند. اگر یک شیئی مذکر نباشد و تک باشد، در آنجا دیگر مذکر و مؤنث بودن معنا ندارد.
علت استناد ضمیر «هو» به ذات پروردگار
بنابراین این استناد [ضمیر] «هو» به ذات پروردگار بهخاطر همین جنبۀ اشرف بودن مذکر و مؤنث است نه به لحاظ اینکه [در آنجا مذکر و مؤنث هست و] ذات پروردگار جنبۀ مذکر دارد! ﴿أَفَأَصۡفَىٰكُمۡ رَبُّكُم بِٱلۡبَنِينَ وَٱتَّخَذَ مِنَ ٱلۡمَلَٰٓئِكَةِ إِنَٰثًا﴾4 این مسئله در جنبۀ روحیت است.
روحِ اعلاى از تذکیر و تأنیث
بنابراین روح تا وقتى که تعلق به ذات پروردگار دارد و در نزول از ذات به مراتب کثرت جنبۀ تضاد را بهوجود نمىآورد، آن روح اعلاى از تذکیر و تأنیث است! وقتى که در مراتب نزول از عوالم ربوبى به مرتبۀ مثال مىرسد، در مرتبۀ مثال جنبۀ مذکر و مؤنث بودن شکل مىگیرد و همینطور در عالم خارجِ بعد از مثال آن روح تبدیل به روح مذکر یا روح مؤنث میشود که در اینجا از آن تعبیر به نفس شده است حالا چه نفس مذکر و چه نفس مؤنث.
- . سوره اسراء (17) آیه 85. امام شناسی، ج 12، ص 304:
«اى پیامبر چون از تو از حقیقت روح بپرسند بگو: روح از امر پروردگار من است.» - . سوره ص (38) آیه 72. مطلع انوار، ج 13، ص 141:
«زمانى كه از جهت خلقت مادى و معنوى او را استوار نمودم و به مرتبۀ استواء تام رسانیدم و از روح و ذات خود در آن دمیدم، آنگاه در برابر او سجده آرید.» - . سوره شوری (42) آیه 27. الله شناسی، ج 3، ص 170:
«تحقیقاً او به بندگانش خبیر بصیر است.» - . سوره اسراء (17) آیه 40:
ترجمه: «آیا خدا شما را به فرزندان پسر برگزیده و خود از فرشتگان دخترانی برگرفته است؟!» (محقق)
- . سوره اسراء (17) آیه 85. امام شناسی، ج 12، ص 304:
