جلسه ۶۷۰

 تلمیذ: حضرت آدم این اراده را نداشته؟

 استاد: حضرت آدم هم چرا شاید اینها هم داشتند ولی در مقام اعمال و اینها برای آنها این مسئله باز نشده بود.

 تلمیذ:

 استاد: نه آن مسئله یك چیز دیگر است، این به این مسئله برنمی‌گردد، آن به همان میثاقی برمی‌گردد كه با هر فرد از افراد انسان خدای متعال یك میثاق خاصی نسبت به تحصیل مراتب عبودیت دارد و آن حقیقت عبودیت به جمیع مراتبش برای انبیاء متفاوت بوده، برای بعضی در یك مرتبه و برای بعضی در مرتبه عالیتر بوده، آن چه را كه داریم (وَ لَقَدْ عَهِدْنا إِلي آدَمَ مِنْ قَبْلُ فَنَسِيَ وَ لَمْ نَجِدْ لَهُ عَزْماً)¹ این حكایت از آن حقیقت مراتب عبودیت دارد كه طبعاً برای افراد پیامبران هم ما می‌بینیم كه آنها متفاوت هستند، اینكه داریم درباره حضرت عیسی نه اینكه سایر پیغمبران آن را نداشتند، پیغمبران در مراتب خودشان مختلف بودند، بعضیها دارای همان اسم محیی بودند ولی حالا یا اعمال می‌كردند یا اعمال نمی‌كردند بعضیها مرتبه اسم محیی برای آنها حال بوده نه ملكه، در بعضی موارد خوب اتفاق می‌افتد و برای افراد عادی هم مسئله همین طور است، این طور نیست كه فرض كنید كه فقط اختصاص دارد به افراد خاصی نه ممكن است یك شخص در مسیری كه دارد برای او از این مسائل حال پیدا بشود یعنی به واسطه اتصال نفس به اسم محیی به واسطه حالتی از حالات چه حالت منتسب به جنبه خلقی او باشد یا حالت منتسب به جنبه ربّی او باشد، یعنی مسائل غیر عادی جدای از جنبه خلقی در این قضیه تأثیر گذاشته، در فضایی كه بوده در آن فضا تناسبی داشته و او را حركت داده، در موقعیتی بوده كه آن موقعیت، موقعیت ربوبی نه موقعیت خلقی در آن موقعیت ربوبی و عوالم ربوبی، در آن وضعیت برای او حالی پیش آمده فردی كاری كرده، دعایی كرده و به واسطه دعای یك شخص یك دعاء مستمندی، دعاء مریضی، دعاء مادری، دعاء پدری، دعاء رفیقی این یك مددی به این كیفیت به او رسیده از این مسائل زیاد اتفاق می‌افتد، یعنی هیچ معیار و ملاكی ندارد هزاران هزار در اینجا مواقع مختلفی هست كه در آن مواقع حالات غیر عادی برای آن شخص پیدا می شود، چطور اینكه مكاشفات و مشاهداتی كه برای انسان پیدا می‌شود هیچ مسبوق به سابقه نیست، بعضی از افراد هستند قبل از اینكه اصلا اشاره‌ای بشود و نسبت به این مطلب برای آنها حالتی پیدا بشود، در اینجا یك مرتبه یك حالتی را احساس می‌كنند.