جلسه ۶۷۰

 این مسئله‌ای كه پیدا می‌شود به واسطه این است یعنی خود این حالتی كه در نفس پیدا می‌شود بر طبق این حالت خود صورت خارجی هم شكل پیدا می‌كند.

 دیدید افرادی كه در دنیا پیدا كردید حالا بعضی ها نمی‌دانم حالا به خاطر فرهنگ و تربیتهای دیگر اصلا جور دیگری بشوند هیچ وقت پیدا كردید كه مثلا افراد در محبتشان بخواهند حالت خشم داشته باشند، اصلا نمی‌شود یعنی همان فطرت انسانی و طبیعت انسانی و اوصاف و صفاتی كه خدا در انسان ودیعت نهاده آن راه خاص خودش را دارد و در دهان راه می‌رود یا اینكه بخواهد به یكی غضب بكند می‌گیرد می‌خندد، در حال خنده منظور غضب است بله حالا ممكن است یك شخصی فیلم در بیاورد، مثل این سیاستمدارها هستند، این سیاستمدارها و اینها یك جوری با آدم حرف می‌زنند، می گویند می خندند، با آن خنده می گوید پدرتو در می‌آورم حالا خیال كردی الان دارم به تو می‌خندم، این خنده از هزار تا فحش بدتر است، به این خنده سیاستمدارها نگاه نكنید، به آن چیزی كه توش است نگاه كنید، سیاستمداری دنیا است دیگر آن باطن از آن پشت می‌رود كار دیگر می‌كند و مسئله را به نحو دیگری می‌گرداند.

 اینها چیزهایی است كه آن فطرت واقعی انسان غیر از این اقتضاء و تقاضا می‌كند، آن چه را كه اینها در نگاه انجام می‌دهند یا به خاطر همان تبعیت جوارح از جوانح است یا به خاطر این است كه به مخاطب القاء بكنند یعنی متوجه باشد كه این قضیه اتفاق افتاده.

 اگر فرض بكنید همین طوری بیاید برود و كار خودش را بكند نمی‌فهمد كه مثلا چه بوده، چه اینكه در خیلی از وقایع و مسائل هست كه غیر از این هم اتفاق می‌افتد، یعنی بدون اینكه اصلا فرض كنید كه مشاهده بشود كه یك همچنین چیزی شده شخص در وجود خودش یك احساسی را می‌كند، این به خاطر آن جهتی است كه به خود او بگویند كه حواست باشد.