جلسه ۶۶۹

 بعضیها آمدند وجود خارجی و حقیقی اشیاء و تعینات را انكار كردند این اشتباه اول، همین كه شما می‌آیید انكار می‌كنید خودش اثبات است خود انكار این مسئله اثبات است، خودِ تركیبی كه شما از حروف قرار میدهید تا اثبات این مسئله را بكنید خودش اثبات مدعا است، چطور شما می‌آیید مطلب را انكار می‌كنید، وجود خارجی اشیاء وجود واقعی است، واقعا وجود دارند وجود واقعی نه به معنای وجود استقلالی ولی به معنای تكون خارجی است این تكون خارجی و این تحقق خارجی امری است كه هست خارجی است هست واقعیت دارد و ما بر اساس هر كدام از اینها حكم مختص به خود را قرار می‌دهیم و هر كدام در جای خود، به جای خوردن آب نمی‌آیید كه شما این دستگاه را فرض كیند كه نوش جان بفرمایید، این كه نمی‌شود، باید آب را كه ملایم با طبعست باید این آب را نوشید، نه آجر و سنگ و فرض كنید كه درخت و اینها، اینها قابل برای خوردن نیستند.

 وجود خارجی تعینات ثانویه این یك وجود واقعی است یعنی واقعا یك امری در خارج موجود است و بر آن اساس انسان مسائل را حمل می‌كند درست شد خوب این یك مسئله این یك حكم.

 حكم دومی كه در اینجا بار می‌شود این است كه اینها در عین واقعی بودنشان وجود استقلالی جدای و بدون ملاحظة وجود دیگر و حقیقت دیگر كه عبارت است از منشأ ایمان ندارند، یعنی اینها یك وجودی جدای از ما ندارند، آن رشته و سرچشمه قطع بشود نه سینی در خارج وجود دارد و نه الفی وجود دارد و نه «ب» وقتی كه دهان بسته بشود دیگر نه شینی در خارج تحقق پیدا می‌كند و نه یا و نه جیم و حروفات دیگر.

 پس حكم دوم اینكه به واسطة این تعینات خارجی، این تعینات همه متدلی و وابستة وجودی و وابستة ذاتی نه تنها عرضی وابستة ذاتی ماهوی هوهوی در هر دوی اینها وابستة ذاتی و ربطی به همان وجود مقتضیة در وجود انسان آن فم و حلق و امثال ذلك دارند، این حكم دوم برای اینها.