جلسه ۶۶۹

 در همین موقع ما نظر را در همین جا متمركز می‌كنیم، در وقتی كه معتقد هستیم و همچنین هم هست كه وجودِ مظاهرِ مختلف خارجی اینها نمود و ظهور همان حقیقت اولای موجودة در وجود هر كسی هست و آن حقیقت اولی است كه به این كیفیت در می‌آید آیا در همین لحظه‌ای كه من دارم صحبت می‌كنم و شما دارید گوش می‌دهید در همین لحظه كه این معنا برای ما روشن شد، آیا ما واقعا می‌توانیم حكم كنیم بر اینكه تمام این ظهورات كه به اصوات مختلفی در خارج ظهور پیدا میكند و منشأ آنها یكی است و همان حقیقتی است كه از این نای برمی‌خیزد و بعد به صور مختلفی تعین پیدا می‌كند، آیا می‌توانیم در همین لحظه نه در وقتی كه من ساكت بشوم و دیگر سخن نگویم نه در همین حال كه من دارم صحبت می‌كنم آیا می‌توان گفت كه تمام این ظهورات فانی در آن حقیقت اولی است یا نمی‌توان گفت؟ می‌توان گفت دیگر، صریح باید بگوییم می‌توان گفت.

 در همین الان كه من دارم صحبت میكنم آیا می‌توانم بگویم كه این حقایقی كه الان بصورت اصوات متمایز الوجود در خارج دارند شكل پیدا می‌كنند و تركیب می‌شوند و به واسطة تركیب آنها معانی به مخاطب القاء می‌شود، مافی‌الضمیر متكلم به مخاطب ارائه می‌شود، آن وجود نفسی كلمات به مخاطب آن وجود نفس ابراز می‌شود در همین لحظه آیا من می‌توانم بگویم كه این اشیاء متفاوت الوجود در آن وجود حقیقی خودشان فانی در یك حقیقت هستند و در یك وجود هستند و خودشان استقلال ندارند و خودشان از خود نمودی ندارند، ظهوری ندراند، هستی ندراند آیا می‌توانم بگویم بله باید بگویم اگر نگویم پس دیگر حقیقتی برای اینها قائل نشدم، عملا حكم به بطلان و به فنای این امور كردم بدون اینكه برای آنها ما واقعتی بدانیم.

 این مسئله چه تفاوتی می‌كند با این كه من دهانم را ببندم و سخن نگویم و هیچ نمود و ظهوری از من و از دهان من و لبهای من شما مشاهده نكنید، هیچ تفاوتی ندارد.