جلسه ۶۶۹

 بنده به جای میكروفون نمی‌توانم ظرف آب را در قبال خودم قرار بدهم بعد یك ساعت صحبت را در این ظرف آب ضبط شده و تصحیح شده پس بگیریم، این ظرف آب برای خوردن است و برای رفع عطش این هم برای كار دیگری كه از او برمی‌آید و او را انجام میدهد، این حقیقت خارجیه بدون آن خمیر مایه‌ای كه در او باید باشد كه عبارت است از همان وجود بحت و بسیط نه منبسط، وجود منبسط همین چیزهایی است كه ما داریم مشاهده می‌كنیم كه از آن به تعین ثانی تعبیر می‌شود آن وجود بحت و بسیط كه آن وجود بحت و بسیط كه لاثانی له و لا ثالث و مقابلی را نمی‌پذیرد و نِد و نظیری را قبول نمی‌كند این وجود بحت و بسیط آیا ما می‌توانیم بدون در نظر گرفتن او، قوام و ظهور و استقراری برای این امری كه از او توقع داریم می‌توانیم آیا ملاحظه كنیم، نمی‌شود.

 اگر شما آن وجود بحت و بسیط كه مبدأ اول و مبدأ اعلای برای همه تعینات است او را در نظر نیاورید عقلا حكم به انحاء و به اعدام این امر خارجی كردید، این مسئله بسیطی است، اگر شما آن حقیقت اولایی كه در گلوی شما و در دهان شما است آن را در نظر نیاورید دیگر نه سین می‌توانید تصور كنید نه جیم تصور كنید نه ك و نه الف هیچی قابل تصور نیست، یعنی بگویید كه ما حروفات خارجی داریم و این حروفهای خارجی از یك عالم دیگری آمده، از یك منشأ دیگری آمده بدون این كه ریشة آن حروف و ریشة آن اصوات برای ما مورد نظر قرار بگیرد، بدون این مسئله ما حكم به نابودی و فناء این اشیاء كردیم، فناء یعنی فنای خارجی، فناء خارجی كه دیگر گوش شما اگر گوش بوعلی هم بود قابل استماع نبود.

 دیدید بعضیها كه یك ناراحتی در نای و اینها دارند و اصلا صوت ندارند و باید به وسیلة دستگاه تحریك ارتعاش تارهای صوتی صدا از اینها خارج بشود آنها این منشأ را ندارند، آن منشأ مولد برای صوت را آنها ندارند، خوب وقتی كه ندارند طبعا ظهوری هم نیست، یك فنای خارجی ـ تصور كنید دارم چه می‌گویم ـ فنای خارجی و فنای تكوینی در این جا وجود دارد كه قابل برای استدراك نیست آن اشیائی كه ما داریم ملاحظه می‌كنیم.