تحلیل حقیقت فناء و بقاء عین ثابت

مى‌بینید همان مطلب و قضیه و همان کیفیت است، اگر امام حسین علیه‌السّلام به یزید مى‌گفت که بیا و باهم در مسجد کوفه مناظره کنیم، اگر نمى‌آیی من مى‌آیم مسجد شام و براى آمدن حرف ندارم، مردم از هردو طرف در مسجد بنشینند ما و شما حرف مى‌زنیم و مردم در آخر مناظره هرکدام را خواستند انتخاب کنند، امام حسین حتى تا شام هم مى‌رفت! براى چه خونریزى شود؟! براى چه این‌همه مسائل و فجایع و جنایات پیدا شود؟! خب مى‌رفت و مشخص بود که نتیجه هم به کجا می‌رسید! اما یزید چه مى‌گفت؟! قبول مى‌کرد؟! نه، می‌گفت: صلاح نیست، مى‌خواهى یا نمى‌خواهى مسئله همین است و اگر حرف بزنى فلان مى‌کنیم و ... مطلب این است! یعنى نظام حریت و نظام مکتبى اسلام به این سمت مى‌رود و او به آن سمت مى‌رود، یا این به آن سمت مى‌رود آن به این سمت مى‌رود.

جریاناتى که بعد از فوت پیغمبر صلّى ‌الله ‌علیه ‌و آله و سلّم اتفاق افتاد عین همین وجود دارد، واقعاً در این [که] رسول خدا فرمود: هرچه در بنی‌اسرائیل اتفاق افتاد در امت من هم اتفاق مى‌افتد «طابق النعل بالنعل و حذو القذة بالقذة»¹ عین همین مسائل در آن موقع جریان داشت، دقیق دقیق دقیق دقیق، واقعاً با چه دقتی! سراغ امیرالمؤمنین علیه‌السّلام رفتند و گفتند که اگر مخالفى باید بلند شوى بیایی، ما این حرف‌ها را درقبال اجماع و حکم مسلمین نداریم باید بیایى و قبول کنی! مى‌گوید: حرف شما را قبول کنم یا حرف رسول خدا؟! رسول خدا دیگر مرد و تمام شد، باید حرف ما را قبول کنی! نمى‌گوید: حرف ما را، مى‌گوید: مسلمین، دوباره از مسلمین مایه مى‌گذارد! اگر بگوید: حرف ما، حضرت مى‌فرمایند: شما کى هستید؟! شما که نمی‌دانی پنج انگشت داری یا شش انگشت! انگشت‌هایت را بلد نیستى بشمری، لذا اگر بگوید: بیا حرف من را قبول کن در آن مى‌ماند، گردن مسلمین و جامعۀ مسلمین و اجماع مسلمین مى‌اندازد، [می‌گوید که حرف] اینهایى که ما را انتخاب کردند؛ مردم این را مى‌گویند، شما با مسلمین مخالفت مى‌کنید؟! مدام گردن آنها مى‌اندازد.