جلسه ۶۶۷

 حضرت می‌فرماید: باید این قدر با این بلند شوی و بنشینی و این طرف و آن طرف تا ببینی آن چه را كه از صفات حسنه و اوصاف طیبه در آنها مشاهده می‌كنی این ذاتی اوست نه عرضی، عرض نیست.

 ذاتی به معنای این است كه از ذات او و از جوهرة او اینها رشئت گرفته و بیرون آمده این سیبی كه الان در یك همچنین وضعیتی است، رنگ سبز سیب الان ذاتی اوست گرچه این رنگ عارض شده ولی این ناشی است از خصوصیات فعلیه او كه تغییرنخواهد كرد، این تدویر ناشی از خصوصیات ذاتیة اوست كه به این شكل در خواهد آمد و اگر این سیب تغییر پیدا كند و تبدیل به یك ماهیت ترابیه بشود رنگ سبز او تبدیل به سیاهی خواهد شد تبدیل به كدورت خواهد شد، تبدیل به رنگ دیگری خواهد شد به مقتضای آن لوازم ذاتیه و آثار ذاتیه خود آن جوهر او هم تغییر پیدا خواهد.

 دیگر این در اینجا سبز نیست این در اینجا سیاه و تیره است دیگر تغییر ندارد دیگر در آنجا اشكالش مختلف است فرق می‌كند پس بنابراین این خصوصیات اولیاء الهی خصوصیاتشان اینها آثار لوازم ذات است، یعنی وقتی كه انسان با آنها می‌نشیند خواهی نخواهی ساكت هم است انگار دارد همین طور فرنكانس از او دارد می‌آید و به او می‌رسد این موج دارد از او رد می‌شود، حرف هم نمیزند گرفته در كنارش نشسته این حالت را احساس می‌كند صحبت كه می‌كند در آن صحبتی كه یك ولی خدا می‌كند انسان آن روح لطف و صفا را خواهی نخواهی می‌فهمد.

 در مسائل مختلف فكر او و ذهن او اصلا به جنبة خلاف متمایل نمی‌شود در قضاوتهایی كه می‌خواهد بكند حق را در نظر می‌گیرد خودی و غیر خودی اصلا برای او حتی در یك لحظه تصور نمی‌شود، در ارتباطات با مردم مسائل شخصی و صنفی را در نظر نمی‌گیرد، خدا را در نظر می‌گیرد گر چه برای او این مسئله به ضرر تمام بشود.