جلسه ۶۶۶

 اصلا به طور كلی مسئله ولایت خیلی مسئله عجیبی است! یعنی این مسئله‌ای است كه وقتی كه ما نگاه بكنیم می‌فهمیم كه بزرگان وقتی راجع به بعضیها می‌گفتند كه اینها ولی را اصلا را قبول ندراند، امام زمان را قبول ندارند خیلی برای ما عجیب است! یعنی چه امام زمان را قبول ندارد، می‌شود یك كسی شیعه باشد و امام زمان را، این همین است.

 در جلسه دیروز بود این آقایی كه هفتاد سال از سنش گذشته، هفتاد سال از سنش گذشته كتابها نوشته، بعد در می‌آید می‌گوید كه فلان شخص به عنوان تأیید دیگر، به عنوان تأیید وقتی كه به نجف می‌آید اول باید سر قبر آن ولی نعمتش برود، آنكه كمكش كرده به اینجا رسانده، نمی‌دانم حمایتش كرده بعد اگر فرصتی هم پیدا كرد قبر امیرالمومنین را هم برود زیارت كند، یعنی فرد عادی این حرف را نمیزند، فردی این حرف را می‌زند كه دارد تبلیغ مكتب تشیع می‌كند و خود را مبلغ می‌داند، خوب این چه تبلیغی است؟ این چه تبلیغی است؟ خوب این نشان میدهد میزان معرفت تو از امیرالمومنین چقدر است و بر آن حساب، تعریفت چقدر ارزش دارد؟ مطالبی كه می‌گویی چقدر ارزش دارد؟ اینها همه نشان میدهد دیگر.

 آن آقایی كه می‌آید می‌گوید پسر جدم یا جده‌ام نیستم اگر از حقش دفاع نكنم، شما اصلا میدانید اینها چه حقی دارند كه حالا بیایید دفاع كنید؟ خبر دارید اینها چه حقی دارند؟ شما اصلا نسبت به اینها به علم اینها و به ولایت اینها معرفت دارید؟

 راجع به امام زمان میزان معرفت اینها نسبت به مسائل غیب و نسبت به اطلاع غیب برای امام زمان این است: روایت داریم كه وقتی حضرت ظهور می‌كنند، حضرت در یك مكانی می‌نشیند، نور از آن حضرت به آسمان ساطع است، دیگر نیاز به شاهد و بینه در قضاوت و اینها ندارد، ایشان در مورد این روایت اینطوری می گویند: یك صندلی می‌آورند یك جایی می‌گذارند و آن جا یك نوری حالا نور لیزر است نمی دانم نور چیست؟ كه نمی‌دانم نوری به آسمان می‌رود، آن صندلی آن جا وسط آن نور گذاشته می‌شود، این نور می‌آید می‌خورد و وقتی این نور به حضرت خورد حضرت می‌تواند واقعیت را تشخیص بدهد، خوب بفرماید الان كه حضرت روی یك همچنین صندلی ننشسته خبر ندارد؟!