جلسه ۶۶۵

 «إِنَّا غَیرُ مُهْمِلِینَ لِمُرَاعَاتِکمْ وَ لَا نَاسِینَ لِذِکرِکمْ»¹ چیست؟ امیرالمومنین هم كه می‌نشست در آنجا و فصحاء می‌آمدند خدمت آن حضرت و حضرت از ما فی‌الضمیر آنها می‌گفت، آن نور در مسجد كوفه كجا بود؟ توجه می‌كنید یعنی اصلا این انگار نه انگار، چه نوری میآید؟ حمامهای قدیمی‌بود طاقش شیشه بود آدم وقتی آن بالا را نگاه می‌كند یادم است تویش كه می‌رفتیم از آن بالا نور می‌خورد آن وسط، یك چیزی بود، یعنی این مقدار فقط این ها نسبت به امام معرفت دارند، معرفت این قدر است، من نمی‌دانم فرزند كی نیستم اگر از حقشان دفاع نكنم.

 آن وقت همین افراد می‌آیند و اهل معرفت را مسخره می‌كنند و استهزاء می‌كنند و این مطالب در روایات نیست، اینها چیزهای من درآوردی است من بودم می‌شنیدم دیگر، تو كه یك صفحه منظومه هم نخواندی چه می‌گویی؟ اینها مطالب من درآوردی است و آنوقت ما می‌خواهیم از حق جدمان دفاع كنیم، نتیجه‌اش همین می‌شود كه انسان به این بیراهه‌ها می‌افتد.

 اینها مطالبی است كه باید كسی گفته بشود و روشن بشود تا اینكه افراد بدانند و بفهمند كه چه مسیری را انتخاب بكنند، همه افراد یك مرتبه متنبه نمی‌شوند، تنبّه در افراد بسته به شرایط فكری آنها و محیط آنها و میزان تسلب كوركورانه آنهاست در مطالب خلاف تفاوت پیدا می‌كند، افرادی كه بر مسائل خلاف تسلب دارند بالاخره آنها هم انسانند، شاید برای آنها هم یك روزنه‌ای پیش بیاید و به خلاف خودشان پی ببرند، نباید انسان چون فرض كنید كه افراد خیلی محكم هستند، تا آخر همینطورند، نه همین هایی كه محكم هستند، همین هایی كه محكم هستند ممكن است تلنگور بخورند و برگردند و متوجه اشتباه می‌شوند، بعضیها كه اصلا نمی‌شود بدون وضو اسمی از اشخاص پیششان برد، كم كم خودشان با مواجه شدن با مسائل و قضایا و خیلی مطالب دیگر برایشان تنبّه پیدا می‌شود، آنوقت وظیفة عالم این است كه آن هدف را مورد نظر قرار بدهد، آن نیت را، نه اینكه به واسطه حطام دنیوی، آن اشخاص را در جهل نگه دارد و در آن وضعیت نگه دارد.