جلسه ۶۶۳

 مرحوم پدرمان می‌گفتند ما در نجف بودیم درس مرحوم آقا سید محمود شاهرودی می‌رفتیم و می‌گفتند اتفاقا ایشان مرد دقیقی بود و از نقطه نظر دقت بر آقای خوئی ترجیح داشت و فرض كنید در همین بحث صلاه جمعه كه طبع شده بعد می‌گفتند: وقتی ایشان ادله را نگاه كرد، تمام ادله به اینجا رسید كه نماز جمعه در زمان غیبت واجب است ولی در زمان غیبت باید در تحت نظر حكومت اسلام باشد و نماز جمعه واجب است و اختصاصی به زمان ظهور و حضور امام ندارد وقتی همه تمام شد یك دفعه ایشان شروع كرد قاط زدن، گرچه مساله به روایات است، اما دست برداشتن از اجماع نمی‌دانم فلان و اتفاق و سیره بر این و علما و اینها، اختیار همین است كه ما صلا ظهر را واجب بدانیم و نسبت به او قائل به احتیاط بشویم و این را مختص به زمان ظهور و اینها بدانیم، اینجا می‌گفتند یكدفعه ما داغ شدیم گفتیم آخر یعنی چی؟ شما دارید خود ادله را ذكر می‌كنید و بعد دیگر دست برداشتن، لعل اینكه آنها به دلیلی ظفر پیدا كرده باشند و در آن فضا چه بودند، لعل اینكه آنها در آن موقع به مطالبی رسیده بودند كه ما نرسیدیم، بابا لعل لعل ندارد اگر مطببی بود روایت در اینجا گفته شده در این كتاب سیصد صفحه‌ای این لیت و لعلّ می‌آمد، آخر همینطوری ما شكمی كه نمی‌توانیم فتوا بدهیم، لعلّ اینكه در آن موقع یك مساله بود، بابا روایت امام صادق علیه السلام چطور با لعلّ نرفته كنار، شما الان روایت در وسائل و مجامع روائی و حدیثی پیدا می‌كنید چطور شد آن لعل لعل‌ها از بین رفت شاید بوده اگر شاید بوده خب می‌آورد، آن فقیه می‌آورد می‌گفت ما به این دلیل به این روایت ترتیب اثر نمی‌دهیم، بخاطر این قرینه ای كه در اینجا هست قرینه صارفه است خیلی خب روی چشممان، خیلی خب پس چرا ذكر نكرده، فقط استنباط من این است استنباط شما این است، استنباط بنده این نیست، با این كه نمی‌شود آدم یك فتوا بدهد بر اساس اینكه فرض بكنید سیره بر این بوده، بابا روایتی كه از امام علیه‌السلام آمده از امام رضا علیه السلام آمده، در همان بحث حج كه خب واقعا خیلی مساله بسیار معجبی بود، معجب از اینكه آدم تعجب می‌كند كه چطور كسی می‌تواند اسم خودش را فقیه بگذارد و از این مطالب سرسری رد بشود.