بساطت وجود و جایگاه آن در استنباط احکام

خدا مرحوم علامۀ طباطبایى ـ رضوان الله تعالیٰ علیه ـ را رحمت كند یك وقتى ما در مشهد خدمت ایشان رفتیم و مجلسى بود و افراد متعددى بودند ایشان هفته‌اى دو یا سه روز در آنجا جلسه داشتند و بحث سؤال و جواب بود و خیلى‌ها هم به آنجا برای‌ مسخره كردن مى‌آمدند؛ فقط آنجا مى‌نشستند و مسخره مى‌كردند! همه جور آدم همیشه هست و این مرد بزرگ واقعاً با متانت و كرامت همین‌طور فقط سرش را پایین مى‌انداخت، نه به آنها اهانتى می‌كرد و نه چیزی می‌گفت، همین‌طور سرش را پایین می‌انداخت و مى‌گفت: مطلب همین است! یعنی مى‌خواهید قبول كنید مى‌خواهید نكنید، مسئله همین است.

بعد یك نفر راجع به مسئلۀ قربانى از ایشان سؤال كرد كه آقا این قربانى كه الآن در آنجا مى‌شود [همه مصرف نمی‌شوند] البته الآن این قربانى‌ها را مى‌گیرند و تمیز و نظیف مى‌كنند و ظاهراً براى این‌طرف و آن‌طرف برای ممالك ضعیف و فقیر مى‌فرستند ولى آن موقع این‌طور نبود و خیلى‌ها را دفن مى‌كردند و ازبین مى‌رفت.

الآن یكى از چیزهایى كه مطرح است این است ما آیۀ قرآن داریم. من چند روز قبل در یك كتابى دیدم كه یك كسى نظریه‌اش را راجع به قربانى و اینها مطرح كرده كه آنچه كه ما در قرآن داریم ﴿فَكُلُواْ مِنۡهَا وَأَطۡعِمُواْ ٱلۡبَآئِسَ ٱلۡفَقِيرَ﴾¹ راجع به قربانى كه وجوب دارد [گوشت آن] براى انسان بعد براى فقیر و بعد براى مؤمن باشد لذا مى‌گویند: باید سه قسمت تقسیم بشود و انسان مى‌تواند از آنها اجازه بگیرد. البته ما در آن سفر اوّلى كه مشرف شدیم در همان زمان سابق ـ زمان شاه ـ هفده‌ساله‌مان بود از طریق ایران هم نرفتیم چون در آن زمان قانون بر این بود كه بیست سال پایین‌تر را اجازه به رفتن نمى‌دادند آن زمان این‌طور بود و ما از جایى دیگر رفتیم چون سن ما هیجده سال هم نشده بود.