جلسه ۶۴۳

 این ها تمام مسائلی است كه انسان را از خودش در می‌آورد، از خودش بیرون می‌آورد آن وقتی ما می‌توانیم به درد خودمان برسیم كه در خودمان باشیم ما همه‌اش از خودمان بیرونیم و به این طرف و آن طرف نگاه می‌كنیم همه‌اش به خصوصیات و اوضاع داریم نگاه می‌كنیم هیچ در خودمان نیستیم یك ساعت اگر در خودمان باشیم كارمان درآمده! یك ساعت اگر در خود باشیم این تفکر ساعی خیرٌ من عباده سبعین سنه مال همین است، یك ساعتی كه انسان در خودش باشد، ما همه چیز را در خودمان جا دادیم غیر از خودمان را، همه حشو و زوائد و لوازم را، این ها لوازم است دیگر.

 در این جا مرحوم آخوند می‌فرمایند: كه این آقا هم می‌گوید مركبات خارجیه كه بسیطند چه طور شما دارید از آن جنس و فصل انتزاع می‌كنید؟ ما بسیط هستیم ما مركب نیستیم حقیقت ما حقیقت بسیط و ربطییه است، هی آمدیم داریم برای خودمان حشو و زوائد و جنس و فصل درست می‌كنیم داریم برای خودمان تركیب ایجاد می‌كنیم بابا این حقیقت بسیط را به بساطت خودش باید باقی گذاشت و آن بساطت را دست نزد، ولی ما می‌بینیم مگر چه طور می‌شود كه یك شیئی بسیط باشد؟ و بنابراین نمی‌شود حالا هم كه بسیط نیستیم می‌آییم برای خودمان لوازمی ایجاد می‌كنیم كه حكم جنس و فصل دارد جنس و فصل نیست ولی در واقع حكم جنس و فصل را پیدا می‌كند، این ها مسائلی است كه انسان باید متوجه بشود.

 ایشان هم می‌فرمایند در این جا ما به لوازم می‌پردازیم فرض كنید همان جنبه رؤیت خود شیء می‌شود جنسش كه لازم است آن قابضیتش بر حسب مراتب می‌شود فصلش، خب این جنبه صرف لونیت حالت جنس را به او می‌دهیم در واقع جنس نیست ما یك امر مبهمی را به عنوان جنس مدنظر قرار می‌دهیم و بعد آن قابضیت و مراتبی كه در این قضیه دارد، ما آن مرتبه‌ها را به عنوان ماهیت و این ها به عنوان خود فصل موردنظر قرار می‌دهیم و حكم به این ماهیت می‌كنیم.