جلسه ۶۴۲

 الان طرف می‌آید می‌جنگد و می‌رود در یك جایی كه عمداً بزنند بگویند آقا نگاه كن زدند اینجا را چیز كردند ای مردم بیایید ببینید، از توی مدرسه می‌جنگد تا وقتی كه بمب بزنند بگوید: آقا ببینید زدند بچه‌ها را همه را كشتند رفتند در حرم امیرالمؤمنین سنگر گرفتند كه چی؟ كه توپ بخورد بگویند آمریكایی‌ها زدند حرم را خراب كردند ای دنیا بدانید این هردو عاشوراست؟ این یكی است؟ متوجه می‌شوید، من نمی‌دانم اصلًا خنده دار است این تصورات و اینها كه آی بیایید ببینید زدند دیوار را خراب كردند، آن وقت همین عاشورایی‌های ما می‌آینده پنجاه نفر از زوار را در همین صحن امام حسین می‌كشند ما در آن سفری كه رفتیم برای عتبات تمام عكسها را آورده بودند بین‌الحرمین گذاشته بودند عكس‌هایی كه همین عاشورائیان آمده بودند دیوار امام حسین را آتش زده بودند درها را آتش زده بودند و همه را گذاشته بودند تا دو هفته بعد برش داشتند و بعد می‌نوشتند اینها چیزهای ولایت هستند، اینها چیزهای مهدی هستند، منتظرین مهدی را نگاه كنید، یك مسافتی بود عكسها را همه را جمع كرده بودند اینها را گذاشته بودند، متأسفانه ما هم فقط ... خوب شد یك عاشورای امام حسینی پیدا كردیم كه به این وسیله بتوانیم هرچیزی را به او بچسبانیم، حالا اگر امام حسین نبود نمی‌دانستیم سراغ كی برویم، در این تاریخ چكار می‌خواستیم بكنیم.

 آدم بلند بشود یك جا برود و در یك موقعیت خطرناك قرار بگیرد و از آنجا یك اقدامی بكند كه وقتی اقدام متقابل می‌شود یك خسارتی وارد بشود و بعد های ای دنیا ببینید دارند چكار می‌كنند، ببینید دارند مردم را می‌كشند، ببینید مدرسه را بمب زدند، چقدر بچه مُرده، خب بلندشو برو كنار، برو در بیابان، اگر راست می‌گویی در وسط بیابان بردار هركاری خواستی بكنی بكن، مگر تو دنبال شهادت نیستی؟ چرا می‌روی در مدرسه تیر می‌زنی؟ مگر تو دنبال شهادت نیستی چرا می‌روی در حرم امیرالمؤمنین از آن پشت سنگر می گیری؟ خب شهادت شهادت است دیگر، آن وقت مهم هم این است كه مردم هم می‌فهمند یعنی آنهایی كه آن طرف قضیه‌اند آنها كلك ما را می‌فهمند، آنها می‌فهمند این بساط ما را، خوب می‌فهمند ولی توجه نمی‌كنند به ما می‌خندند و نیش‌خندی هم به ما می‌زنند و كار خودشان را می‌كنند