جلسه ۶۴۲

 در روز عاشورا حضرت ابوالفضل با حضرت علی‌اكبر با هم قرار گذاشتند كه ترتیب همه لشگر را بدهند و می‌كردند برایشان این قضیه سخت نبود و این مساله را انجام می‌دادند، ولی امام حسین نمی‌گذارد، صدایشان می‌زند بینشان جدایی می‌اندازد و متفرق می‌شوند، یعنی كاری انجام می‌شود كه این قضایا انجام نشود، مطالب انجام نشود، ما به هر مرتبه از مراتب یقین برسیم، به هر قضیه برسیم، در یك مساله‌ای كه می‌بینیم می‌خواهد اتفاق بیفتد باز در ما نیت ناخالصی هست، برای خدا داریم انجام می‌دهیم، ولی می‌گوییم بزنیم پیروز شویم، برای خدا بزنیم پیروز شویم، حساب اینها را برسیم، در قضیة عاشورا طرف زرهش را درمی‌آورد عابس می‌گفت چه می‌خواهید؟ می‌گفت از چه می‌ترسید؟ این را درآوردم زرهش را درمی‌آورد چون ازش می‌ترسیدند همه فرار می‌كردند دید اینها می‌ترسند این هم خب بالاخره كاری از دستش برنمی‌آید نمی‌تواند خودش را بزند پس بالاخره از آن طرف این مساله انجام بشود گفت اگر این مانع من است درآوردم این زرهش را درآورد خیالمان راحت شد حمله كنیم و تیغ بزنیم و فلان كنیم آنجا قضیه اینطور بود حالا ما داریم همه را می‌گوییم عاشورا!!!، هركجا تقی به توقی بخورد می‌گوییم عاشورا!!! هركجا كه چیزی بشود عاشورا، عاشورا شده این شده آن شده.

 اگر عاشورا شده پس چرا آن عاشورا همة دنیا را عوض می‌كند ولی این عاشوراها دنیا را عوض نمی‌كند چرا؟ عاشورا كه عاشوراست دیگر، چرا در آن عاشورا همه حیوانات و وحوش وطیور و اینها همه برمی‌گردند ولی در عاشوراهای دیگر این خبرها نیست؟ چرا در این عاشورا همة مردم از پیر و جوان و بچه و اینها انقلاب پیدا می‌كنند؟ مشخص است دیگر انقلاب پیدا می‌كنند ولی در آنها نیست. چرا در این عاشورا مسیحی و یهودی و زرتشتی ... اینها همه می‌آیند شركت می‌كنند در مجالس عزاداری و فلان و اینها شركت می‌كنند نذر می‌آورند و گوسفند می‌آورند نمی‌دانم چه می‌كنند ولی در بقیه عاشوراها چرا نیست؟ عاشورا عاشورا است دیگر تفاوت نمی‌كند آن هم خون است، گلبول قرمز و سیاه و سفید و بنفش همه یكی است.