کیفیت ارتباط ماده و نفس در حیات و ممات

این حكایت از ضعف بصر آنها می‌کند كه تصور آنها بر این است كه این فرد و این جنازه‌اى كه الآن روى زمین است، این جنازه، همان فرد است منتها یك فرد بى‌تحرك است؛ یعنى فردى كه دیگر تحرك ندارد. لذا بر سر خود مى‌زنند. یعنی این جنازه همان زید است منتها زیدى كه با آنها صحبت نمى‌كند و اگر همین جنازه شروع كند با آنها صحبت كند، دیگر خیال اینها راحت مى‌شود درحالى‌كه الآن جنازه صحبت مى‌كند نه آن زید. اگر همین جنازه شروع كند و بلند شود و در آشپزخانه برود كاسه و لیوان و چاى بیاورد دیگر خیال اینها راحت است و دیگر مشكلى ندارند. حالا هرچه بگویند: بابا اینكه الآن بلند شده و رفته و دارد چاى می‌آورد و این كارها را انجام می‌دهد همان جنازه است فایده‌ای ندارد.

حالا شاید هم یك روزى تکنیک و تكنولوژى به اینجا برسد كه یك موتورى در این جنازه بگذارند و جنازه هم مثل همان موقعى كه صحبت مى‌كرد، شروع كند حرف بزند!! مگر الآن این عروسك‌هایى كه مى‌فروشند حرف نمى‌زنند؟! این مجسمه‌ها و عروسك‌ها صحبت مى‌كنند، مى‌خندند، بعضى از اینها شیر مى‌خواهند و بعضى از اینها چیزهاى دیگر مى‌خواهند، بعضى از اینها ساز می‌زنند و مى‌خوانند و آن بچه‌اى كه این را در بغل خود گرفته است و كنار خود می‌خواباند واقعاً این را یك حیوان جاندار می‌بیند یعنى یك انسانى مى‌بیند كه مثل خود اوست و یا به‌عنوان بچۀ خود اوست که مثلاً برای او خریده‌اند و آورده‌اند. و این بچه همان معامله‌اى را كه با هم‌بازى خود مى‌كند، همان معامله را هم با این عروسک مى‌كند؛ یعنى اصلاً واقعاً تصور او این نیست كه یك ضبط در شكم آن گذاشته‌اند و او الآن دارد این صداها را از خود درمى‌آورد لذا مى‌گوید: این عروسک دارد حرف‌ مى‌زند، این جاندار است و این الآن دارد با من صحبت مى‌كند. آن ارتباطى كه این بچه با آن عروسك برقرار مى‌كند، ارتباط در عالم تخیل و توهم است نه‌‌اینکه ارتباط واقع باشد.