مقام هوهویت و مراتب اطلاق در هستی

آن وجود یك وجود لابشرطى مى‌شود كه از آن وجود لابشرطى تعبیر به مقام هوهویت مى‌آورند؛ یعنى اطلاق در آن وجودِ لابشرطى، ذاتى آن وجود است نه‌اینکه قید براى اوست.

تبعات احساس بی‌نیازی مردم از امام!

یك وقتى ما در همین محاورات و صحبت‌هاى خودمان مى‌گوییم كه برنج گران شده، اینكه مى‌گوییم: برنج گران شده منظور ما از این برنج چه نوعى از برنج است؟ هیچ نوعى از برنج نیست بلکه خود اصل برنج یعنى ماهیت و طبیعت برنج است که گران شده! خب شما مى‌گویید که چه چیزی ارزان شده که برنج گران شده است؟! خب حالا ما برنجش را مى‌گوییم که گران شده است! ما وقتى كه دوازده یا سیزده‌ساله بودیم در آن موقع برنجى كه مى‌خریدیم كیلویى هشت تومان بود ـ درنظر شریف آقایان باشد ـ كه همان را الآن پنج هزار تومان مى‌دهند!! مى‌گویند که این برنج گران شده است این گرانى روى كدام نوع از برنج رفته است؟ روى هیچ نوعى بلكه روى همۀ انواع رفته و نظر ما نسبت به این حرف، خود اصل برنج بوده است، خب قاعده‌اش هم همین است، مى‌گویند: همۀ عالم رو به ترقّى است، انسان‌ها همه ترقّى كردند، مغزها همه باز شده، عقل‌ها نسبت به 1400 سال پیش به آسمان رسیده و الآن دیگر نه پیغمبر مى‌خواهیم و نه امام مى‌خواهیم! مردم امروز این‌گونه مى‌گویند؛ مى‌گویند: پیغمبر كه مربوط به زمان خودش بود و ائمه هم كه مثل آدم‌هاى دیگر بودند و فرقى با بقیه نداشتند و عقل همۀ ما كار مى‌كند، خب وقتى كه آدم‌ها عقلشان به جایى برسد كه احتیاج به امام نداشته باشند، برنج بیچاره چه تقصیرى دارد؟! خب آن‌هم مى‌گوید که من هم مى‌خواهم بالا بروم و بدین ‌صورت برنج شش تومانى سابق حالا پنج هزار تومان شده است، نانى كه چهار قِران مى‌خریدیم حالا دویست تومان شده، این‌هم مى‌گوید که من مى‌خواهم بالا بروم! ماشینى كه پانزده هزار تومان یا هفده هزار تومان قیمتش بود حالا پانزده میلیون تومان شده ‌است، او هم مى‌گوید که من مى‌خواهم بالا بروم، چطور آدم‌ها بالا بروند، آنها نروند؟! آنها هم بالأخره مخلوق خدا هستند و آنها هم براى خودشان در این عالم حساب‌وكتاب دارند، فقط ما که نباید دراز شویم آنها هم منطبق با ما باید بالا بروند! عقل ما به عرش رسیده آنها مى‌گویند که ما به عرش نمى‌رسیم ولى یك مقدار ترّقى كه مى‌كنیم! خب حقشان است، پنجاه هزارتومان هم بشود بازهم حقشان است اشكال ندارد، درست شد؟!