ماهیت و نقش آن در درک مراتب هستی

شب‌هنگام چند نفر براى دزدی به داخل خانه‌ای رفتند، یك بز بدبختی هم آنجا آویزان بود و آقای خانه هم با خانمش ظاهراً داشت استراحت مى‌كرد، دید دزدها دارند با‌هم حرف مى‌زنند و مى‌گویند که چه‌کار كنیم؟! یكى گفت که اول مرد را مى‌كشیم بعد هم مى‌رویم این بز را كباب مى‌كنیم و بعد خدمت مخدره مى‌رویم! مرد به زنش گفت که شنیدى چه گفتند؟! گفت که بله! حالا چه‌کار كنیم؟! گفت: چاره‌اى جز صبر نیست!

مرد گفت: این صبر براى من و آن بز بدبخت هیچ صرف ندارد ولى براى تو خیلى صرف دارد که چند نفر...!!

من یك وقت كتاب‌هاى این بهائى‌ها را مى‌خواندم تقریباً این‌قدر من از این بهائى‌ها كتاب خواندم که به‌اندازۀ دو متر ارتفاع بود! اصلاً این قضایا را اینها رو نمى‌كنند و می‌گویند که باید این قضایا را نسیاً منسیاً كرد! یكى از برگ‌هاى سفید تاریخ این بهائى‌ها همین مسئلۀ حمام گرگان است كه یک خانمی آمد و شادى‌كنان و پاى‌كوبان گفت که حضرت باب، شریعت قبل را نسخ فرمودند و هنوز شریعت جدید هم نیاورده‌اند، ظاهراً چهل یا پنجاه نفر هم در آنجا حضور داشتند و خلاصه این بندۀ ‌خدا به یك فیض كاملى رسید!!

حالا اصلاً تصور ما این است كه یك چیز جدید و یك مسئلۀ جدید و یك مطلب جدیدى هست! ولى وقتى كه انسان بیاید و وارد بشود و در آن فضا قرار بگیرد كم‌كم آن حقائق مى‌آید و در نفس او ظهور مى‌كند و واقعیت را نشان می‌دهد و هر مقدارى كه آن تجرّد بیشتر بشود طلوع آن احكام و حقائق بر نفس قوى‌تر مى‌شود. اینجاست كه محى‌الدّین در آنجا دارد: وقتى كه عارف به مقام تجرّد برسد به آن محل و منشأ وحى اشراف پیدا مى‌كند، نه مستقلاً بلکه از همان‌ دریچه‌ای نفس رسول الله صلّی الله علیه و آله و سلّم که بر او این حقائق منتشر شد، این به همان دریچۀ نفس اتصال پیدا مى‌كند و مطالب را از آنجا مى‌تواند اخذ بكند¹ این به‌خاطر این مسئله است.