جلسه ۶۰۷

 حال شخص باید بیاید با توجه به این روایات مختلف و به مرتكزات مختلف و مسیر خودش را پیدا كند، چرا ما باید دروغ بگوئیم كه منظور امام صادق مهدویت است! این دروغ را چرا به حضرت صادق نسبت می‌دهیم؟ حضرت راجع به زید حرف زدند راجع به مهدی حرف نزدند، حضرت كه راجع به محمد عبداللَه حرف نزد بلكه روایت مربوط به یحیی است و روایت مربوط به زید است و هیچكدام از آنها ادعای مهدویت هم نكردند چرا ما می‌آئیم دروغ به امام علیه السلام نسبت می‌دهیم؟ بله راجع به محمد كه آمد قیام كرد و آن ادعای مهدویت بود و ادعای امام زمان می‌كرد و افراد را جمع می‌كرد راجع به او قبول داریم درست است هرچیزی در جای خودش. اینجاست كه خلاصه وظیفه خیلی مشكل است خیلی مساله، مسالة مشكلی است ممكن شخص بگوید بله ما این روایات را می‌دانیم در تعارض با روایات دیگر وبا ادلّه دیگر كه قیام به معروف را واجب می‌داند در هر شرایطی این روایات را می‌آئیم تخصیص می‌زنیم یا حمل می‌كنیم بر آن زمان و بر آن شرایط، آن مطلب دیگری است كه هر شخصی می‌تواند بینه و بین اللَه نه اینكه خودش را گول بزند، نخیر بینه و بین اللَه بیاید در مقام تقید و در مقام تخصّص وتخصیص آن بیاید و راجع به روایات در تقارن با همدیگر و در تعارض با همدیگر نظر بدهد اما اینكه روایتی را كه حضرت راجع به یك قضیه گفتند بگوییم نه راجع به یك قضیه دیگر است، این تهمت است! این را نمی‌شود اینطور گفت این غلط است مجتهد این كار را نباید بكند باید بگوییم بله منظور امام علیه‌السلام زید بوده و یحیی بوده اما فرض كنید در آن شرائط خاص به نظر حضرت فرض كنید كه قیام صلاح نبوده و شاید بعدا شرایط اگر جور دیگری باشد دیگر قیام مانعی نداشته باشد حمل بر آن شرایط خاص كند نه اینكه حمل بر مهدویت بكنیم. علی كل حال خلاصه ما مسئول هستیم و امام صادق از ما روز قیامت سؤال می‌كند كه مطالبی كه از ما بدست شما رسید با این مطالب چه كردید؟