ماهیت و اتصاف آن به لوازم و عوارض

یكى از افراد برای من تعریف کرد که وقتی به مکه رفته بود وقتی حجش را انجام داده بود می‌خواست فردا دوباره به احرام عمرۀ مفرده محرم شود. همان شب به اهل‌بیت و عیالش تلفن می‌زند و می‌گوید که امروز بعد از ظهر مرحوم آقا ـ رضوان الله تعالی علیه ـ را در خواب دیدم که [به من فرمودند] به شوهرت بگو فردا عمرۀ مفرده نرود، در هر ماه یك بار بیشتر نمی‌شود عمره [انجام داد]! ببینید همان فتوایى كه در حال حیات بود در حال ممات هم به آن شخص منتقل می‌شود! این مى‌گوید كه من می‌خواستم فردا به مسجد تنعیم بروم و محرم بشوم و عمره انجام بدهم!

چطور این افرادی که به آنجا رفتند به بقیۀ افراد نمی‌گویند؟! چون مورد، مورد خاص است و بنا نیست كه مسائل تشریعى براى همه آشكار شود! همه باید بر طبق ظواهر به مدارك مراجعه کنند و کتاب را باز کنند و از روی کتاب ببینند که مسئله چیست و چشمشان را هم نبندند و بیخود به مَن بَلَغ و رجائاً تمسک نكنند و خرافات را هم کنار بگذارند. رجائاً هم نداریم و روایات مَن بَلَغ هم ارتباطی به این موارد ندارد بلکه در این‌گونه مسائل خلاف احتیاط و خلاف شرع است. باید این كار را انجام بدهند چون نظام، نظام [امتحان] است و اگر قرار بود هركسى بعد از رسول خدا صلّی الله علیه و آله و سلّم از دنیا مى‌رود به خواب پسرش بیاید و بگوید که خاك بر سرت كنند که دنبال ابوبكر رفتى، دیگر امتحانى نمى‌ماند! اگر یكى بیاید نقل كند [حالا طوری نیست ولی] اگر دو نفر یا چند نفر نقل كنند دیگر آبروی ابوبكر مى‌رود، دیگر اصلاً چیزی‌ و زمینه‌ای برایش نمی‌ماند. باید نظام و این وضعیت باشد و انسان‌ها باید براساس فهم و تعقل انتخاب كنند نه براساس خواب! پسرش که به آن دنیا رفته است بیاید بگوید که به‌به! على را رها كردى و دنبال ابوبكر رفتی؟! خب این بگوید که خواب است. باز ببیند که عمه‌اش هم آمد و یك حرفى زد! خاله‌اش هم آمد! جدش هم آمد! همۀ نظام به‌هم می‌ریزد؛ نظام تشریع و نظام امتحان به‌هم می‌ریزد! لذا بنا نیست.