امکان معرفت به حقایق اشیاء و مراتب علم

بچه‌ها گاهی اوقات چنین ارهاصاتی¹ دارند. یکی از اقوام ما بود همین چند سال پیش حامله بود و سونوگرافی کرده بودند؛ گفته بودند: بچه دختر است! یک بچۀ پنج‌ساله گفته بود که این پسر است و وقتی که به دنیا می‌آید اسمش مصطفی است! سونوگرافی گفته بود دختر است! آقا این به دنیا آمد پسر هم بود یک اختلافی پیش آمد که چه اسمی بگذارند یک بزرگی را آوردند، گفتند: اسمش چه باشد، او گفت: مصطفی باشد! یک بچه پنج‌ساله این را گفت! حالا سونوگرافی کردند دختر بود! سونوگرافی نشان نداد! حالا این‌هم از دستگاه اینها!!

اینها می‌گویند که امام هم همین است! حالا این بچه مزیتی دارد؟! نه، خدا در سرش انداخت، امام هم همین است و یک جا می‌گوید و یک جا هم نمی‌تواند بگوید یا بلد نیست بگوید و یادش می‌رود و دیگر حالا همین‌طور قضایا کشیده می‌شود تااینکه امام تبدیل می‌شود به یک فرد عادی ظاهری مثل سایر افراد!

امام واسطۀ بین پروردگار و کل عالم وجود

نه جانم امام، امام است! امام یعنی آن واسطۀ بین پروردگار و کل عالم وجود! به این امام می‌گویند! و این مسئله به علم و این حرف‌ها کاری ندارد. کل مشیت و تقدیر الهی از نفس امام است، علم یکی از میلیارد میلیارد میلیارد چیزهایی است که ما نسبت به امام باید قائل بشویم! مطلب خیلی بالا و بالاتر است!

ثُمَّ یَجبُ لکَ أن تَعلمَ أنَّ العلاقةَ اللزومیةَ بَین الأشیاءِ إنَّما یَتَحَقَّقُ بِاعتبارِ وجوداتِها لا بِاعتبارِ ماهیاتِها اللهم إلاَّ فی لوازمِ الماهیاتِ مِن حیثُ هی هی.

این مسئله را باید بدانیم که علاقۀ لزومیه به اعتبار وجودات اشیاء بین اشیاء است، نه به اعتبار ماهیات مگر در لوازم ماهیت مِن حیث هی هی مثل زوجیت برای اربعه و یا فردیت برای ثلاثه و امثال‌ذلک.

و المتمثَّلُ فی الذهنِ مِن الموجوداتِ الخارجیةِ هی ماهیاتُها و مَفهوماتُها لا هویّاتُها الوجودیةُ و أشخاصُها العینیةُ کما سَبَقَ.