اصالت وجود و تبیین ماهیت اشیاء

مسئلۀ اشتراک در وجود یکی از مسائل متفرعه بر قضیۀ اصالت وجود

پس مسئلۀ اشتراک در وجود یکی از مسائل متفرعه بر قضیۀ اصالت وجود است. اگر قرار باشد که این‌طور باشد بنابراین ما به این نتیجه می‌رسیم که آنچه که در خارج هست غیر از وجود چیزی نیست و ما ماهیتی اصلاً در خارج نداریم. اصلاً ما در خارج ماهیتی نداریم. چرا؟ یک وقتی شما می‌گویید که ماهیت ...، توجه کنید! اینجا همان جایی است که بسیاری دچار اشتباه در اینجا شده‌اند. می‌گویند: وجود آمده به ماهیت تعلق گرفته است، ماهیت در واقع عدم است. اگر ماهیت عدم است، بنابراین شما چرا نسبت به ماهیات احکام متفاوت قائل هستید؟! اگر هرچه هست وجود است وقتی که وجود اصل باشد که دیگر نمی‌تواند در خود وجود اختلاف باشد! التفات کردید؟! آن اختلافی که در وجود هست آیا باعث می‌شود که وجود سنخه‌اش با سنخۀ این وجود فرق کند؟! اگر این سنخۀ وجود با آن سنخۀ از وجود فرق می‌کند بنابراین این مابه‌الاِختلافش داخل در اوست یا خارج از اوست؟! اگر خارج از او باشد که باز اشکال پیش می‌آید، اگر داخل در او باشد باز با مسئلۀ اشتراک در وجود مخالفت در اینجا می‌شود.

بیان مثال برای مسئلۀ اشتراک در وجود

بارها شده من این مثال را در اینجا برای تقریر مسئله ذکر کرده‌ام منتها این مسئله یک فرق در اینجا دارد که آن فرق با مانحن‌فیه مسئله را متفاوت کرده است. اگر درنظرتان باشد در مسئلۀ اشتراک در وجود من مثال به صوت زده‌ام. مثال‌های متعددی هست مثل مثال دست و صوت و امثال‌ذلک؛ این دست را شما مشاهده کنید این دست عبارت از لحم، عظم، بشره، مو و از این چیزها است. این دست را به‌عنوان لابشرط مقسمی لحاظ می‌کنیم. یک وقتی این دست که لابشرط مقسمی است، می‌گوییم که دست فلانی از چه تشکیل شده؟ می‌گوییم که از لحم است و عظم، شعر، بشره و اینها. این لابشرط مقسمی برای ما می‌شود؛ این کل این دست؛ یعنی همین‌که به آن دست می‌زنیم. حالا من این را به این کیفیت [بسته] نگه می‌دارم، این می‌شود: ید! حالا بازش می‌کنم، این می‌شود: ید! بین انامل توسعه ایجاد می‌کنم، این می‌شود: ید! بعد این را جمع می‌کنم، این می‌شود: ید! به اشکال مختلف درمی‌آورم، می‌شود: ید! درحالی‌که هیچ‌کدام از اینها از آن اصل و حقیقت خودش تخلف نکرده است یعنی با حفظ آن اصل شما می‌بینید این صور مختلفه برای این دست به چشم می‌خورد.