تبیین حقیقت وجود ذهنی و پاسخ به اشکالات آن

در مواردی دیده شده است مثلاً در مورد مرحوم بهبهانی نقل می‌کنند که ایشان در اواخر عمر بالای منبر رفت و صحبت کرد و گفت که برای من پیری عارض شده است و نسیان عارض می‌شود و نسیان که عارض بشود دیگر نمی‌تواند برگردد، اصلاً نمی‌تواند! یعنی اصلاً دست خودش نیست. وقتی برای شخصی نسیان پیدا بشود در اختیار خودش نیست، می‌خواهد چه‌کار کند؟! یعنی زمینه ندارد. گاهی اوقات برای انسان یک حالتی هست که می‌داند یک چیزی را فراموش کرده است و مدام در ذهنش ورمی‌رود و دائماً قرائن را در ذهنش می‌آورد و یک‌مرتبه کم‌کم یک جرقه می‌زند و می‌فهمد که چه بوده است. اما یک وقتی اصلاً رفته و این آدم دیگر آن آدم نیست! این را چه‌کار می‌شود کرد؟! یعنی دیگر چیزی و وسیله‌ای در اختیار ندارد تااینکه بتواند برگرداند مثل آدم خواب می‌ماند، آدم خواب هیچ ارتباطی با بیداری ندارد. حالا از خواب بیدار شود هرچه به او بگویید که ما بیدار بودیم و این حرف‌ها را زدیم. می‌گوید که آقا ما در یک عالم دیگری بودیم شما داشتید پشت سر ما حرف می‌زدید، اصلاً خبر نداریم که چه خبر بوده است! مرحوم بهبهانی که رفته بود گفته بود که دیگر از این به بعد مقلدین من از مرحوم سید مهدی بحرالعلوم تقلید کنند چون برای من نسیان پیدا شده است. خدا خیرش بدهد که گفت!

ما این اواخر یک بنده خدایی داشتیم که او هم مرد خوبی بود خدا رحمتش کند. من خودم ایشان را امتحان کردم، برای ایشان نسیان پیدا شده بود به‌طوری‌که یک حکم را الآن می‌گفت و پنج دقیقۀ بعد یک چیز دیگر می‌گفت و ایشان تا آن روز آخر مرجع تقلید بود! این مشاهده نبود یعنی سهوی نبود و به‌خاطر مسائل سیاسی تا آن لحظۀ آخر مرجعیت حفظ شد! من این را خودم می‌دانم که نسیان برای ایشان قطعی بود ولی خب درعین‌حال [مرجعیت داشتند] حالا نمی‌دانیم این کیفیت تقلید چطور می‌شود و مسئولیت به چه کیفیتی خواهد بود؟!