تبیین تفاوت حمل اولی ذاتی و حمل شایع صناعی

فرض کنید «از» و «به» را شما از این جمله بردارید، می‌شود: حرکت کردم قم و طهران رسیدم! حالا در طهران رسیدم «به» هست ولی رسیدم تنها را شما درنظر بگیرید طهران را هم درنظر بگیرید هیچ ارتباطی با همدیگر ندارند. حرکت کردم قم، یعنی چه؟! هیچ ارتباطی اینها با همدیگر ندارند و این حلقۀ رابط بین اسامی و افعال را حروف تشکیل می‌دهند. خود این معنای حروف در ضمن طرفین دو لغت که اسم و فعل هست یا دو اسم هست جایگاه خودش را پیدا می‌کند. ما نمی‌توانیم اشاره کنیم بلکه فقط همین‌قدر می‌فهمیم که یک چیزی این وسط هست. از قم حرکت کردم، این حرکت من را به قم نسبت می‌دهد. یک وقت حرکت من از همدان است، یک وقت حرکت من از کرمانشاه است، یک وقت حرکت من از تبریز است و یک وقت حرکت من از طهران است این حرکت من که می‌تواند موارد مختلفی به خود بگیرد، این حرکت را به یک مورد خاص منتسب می‌کنند و این حرکت را به قم نسبت می‌دهند. این معنا معنای حرفی است!

پس هویت حرف و هویتِ شخصیتِ حرف در دو جنب آن لغتی که در کنار او قرار گرفته شکل پیدا می‌کند. مثل اینکه پدر یک نفر از علما است ولی خودش کسی نیست اما همه احترامش می‌گذارند و وقتی که وارد مجلس می‌شود همه بلند می‌شوند. چرا بلند می‌شوند؟ به‌خاطر اینکه پدرش عالم است والاّ اگر پدرش نبود کسی به این نگاه هم نمی‌کرد و بیچاره از گرسنگی در خیابان می‌افتاد ولی به‌خاطر پدرش ـ ولو پدرش هم نباشد ـ وقتی وارد یک مجلس می‌شود برایش بلند می‌شوند. هویت این الآن در چیست؟ هویتش در پدرش هست و خودش هیچ چیز ندارد بیچاره! فقط کافی است بابا سر را زمین بگذارد آن‌وقت بفهمند که این کیست و چیست!

اما یکی برای خودش هویت دارد و برای خودش شخصیت دارد ـ چه پدر باشد چه نباشد برای خودش کسی است ـ علم دارد، موقعیت دارد، مثلاً موقعیت اجتماعی دارد، حرفه دارد، فن دارد، صناعت دارد جاذبه‌های متفاوتی دارد و برای خودش هویت و شخصیتی دارد. ولی یک نفر نه، خودش هست و پدرش یعنی این پدر را از او بگیرند خودش هیچ نیست؛ یعنی به‌درد هیچ نمی‌خورد. معنای حرفی این است. این مسئله خیلی مهم است که ما دقت کنیم و کمی به خودمان بیاییم و ببینیم که آیا این هویت ما هویت استقلالی است یااینکه این هویت به‌ جای دیگر مربوط است؟! این مسئله را ادراک بکنیم که چه جایگاهی در این مسائل داریم.