ملاک موجودیت و تحقق اعیان در هستی

آیا معنای این آیه این است که سماوات و ارض در عین استقلال ماهوی خودشان و در عین تحقق و تکون خودشان مانند اشیائی که در این غرفه قرار دارند آنها هم ثابت هستند و وجود استقلالی دارند؟! بعد ذات اقدس پروردگار می‌آید موجب ظهور آنها می‌شود و مانند اینکه خورشید بر قمر تلألؤ می‌کند و ما قمر را به حالات و انواع مختلف مشاهده می‌کنیم، آیا این هم‌ همین‌‌طور است و مقصود از آیه این است؟! یعنی سماوات و ارض برای خودشان وجود استقلالی دارند بعد برای روشن شدن و ظهور، خداوند موجب بروز و ظهور آنها است؟! حالا نه بروز و ظهوری که خورشید و شمس را قرار بدهد و این تلألؤ کند. نه، از خارج و از نفس خود یک نوری را از ذات خود متلألئ می‌کند نور، نور مادی است و موجب بروز و ظهور سماوات و ارض است.

طبعاً با طرح این مسئله برای همه این قضیه بسیار واضح البطلان تجلی می‌کند! چرا؟! چون از ابده بدیهیات است که سماوات و ارض وجودی مستقل و منحاز از وجود پروردگار ندارند. پس این حقیقت نوریه که در آیۀ شریفه هست که ﴿ٱللَهُ نُورُ ٱلسَّمَٰوَٰتِ وَٱلۡأَرۡضِ﴾ با این حقیقت نوریه‌ای که مشاهده می‌کنیم مختلف است. این حقیقت نوریه خودش وجود استقلالی دارد و وجودات استقلالی را ظاهر می‌کند. آن حقیقت نوریه وجود استقلالی دارد و موجب وجود اشیاء است نه‌اینکه موجب ظهور اشیاء است. وجود اشیاء به‌واسطۀ آن حقیقت نوریه عبارت از ظهور اشیاء است. من فقط آمدم مثال بزنم و اختلاف بین دو مطلب را بگویم.

این آقایان می‌گویند که اصلاً در حقیقت وجود بین آن وجودی که اختصاص به ذات پروردگار دارد و آن وجودی که مربوط به ما هست، اختلاف در تشبیه مثل این نوری است که دارید می‌بینید و آن نوری که وجود اشیاء از آن پدید می‌آید و اصلاً ارتباطی به‌هم ندارند و درعین‌حال به هردو نور گفته می‌شود. شما هم به این نور می‌گویید و هم به ﴿ٱللَهُ نُورُ ٱلسَّمَٰوَٰتِ وَٱلۡأَرۡضِ﴾ نور می‌گویید و هم به آن حقیقی که برای شما در نفس روشن می‌شود و اشکالات شما برطرف می‌شود به آن‌هم نور می‌گویید.