نقد و بررسی فرضیه نسبیت انیشتین و ماهیت زمان

حالا اگر قرار بشود این زمین که الآن به این کیفیت می‌گردد و براین‌اساس حرکت می‌کند، ما یک سرعتی داشته باشیم که این سرعت ما از حرکت زمین به دور خورشید بیشتر باشد و به‌طورکلی حرکت خورشید در ارتباط با سایر افلاک؛ یعنی سرعت ما از مجموعۀ منظومۀ شمسی سرعت بیشتری باشد [البته] در جهت خلاف حرکت زمین به دور خورشید! وقتی که در جهت خلاف شد بنابراین آن مقداری که با این سرعت زمین هماهنگی می‌کند خنثی می‌شود و بقیۀ آن به زمان گذشته می‌رود یعنی به زمانی می‌رود که قبلاً بوده است.

در واقع با این سرعتی که داریم بر خلاف سرعت حرکت زمین و مجموعۀ منظومۀ شمسی [حرکت می‌کنیم] چون مجموعۀ منظومۀ شمسی بر یک جهتی حرکت می‌کند و جلو می‌رود! می‌دانید که زمین و ماه و اینها به اضافۀ خورشید، همه همین‌طوری به‌سمت یک جهتی در حال گردش هستند. منظومۀ شمسی یک منظومۀ ثابتی نیست که خورشید در وسط باشد و ماه و این حرف‌ها ...، نه! خود این منظومه شمسی هم مثل یک حرکت فلکی برای خودش یک حرکت دارد. ایشان این‌طور می‌گویند که اگر قرار باشد که ما به‌وسیلۀ یک دستگاه یا به‌وسیلۀ یک جهازی بتوانیم بر خلاف حرکت منظومه شمسی که به یک نقطه حرکت می‌کند، برویم و سرعت ما بیش از آن سرعت مقیاسی همین حرکت شمسی باشد، ما باید به زمان‌های عقب برگردیم چون زمان‌های عقب یک امور ثابتی هستند که آنچه که ما را از آن زمان مخفی می‌کند عبارت از اتجاه ما به‌سمت جلو و به‌سمت مقابل است اما اگر این اتجاه را نداشتیم، می‌توانستیم به آن زمان‌های گذشته برگردیم چون هر زمانی یک پدیدۀ واقعی است مانند اشیائی که در واقع وجود دارد.

بنابراین این حرکت منظومۀ شمسی به‌سمت جلو و حرکت کرات باید در وهلۀ اول متوقف باشد، در مرحلۀ دوم باید نسبت به آن زمان‌های گذشته یک بای‌پس¹ باشد، لذا ایشان برای این مسئله و این قضیه سرعت مافوق صوت را درنظر گرفته‌اند و گفته‌اند که اگر انسان بخواهد در سرعت مافوق صوت به‌سمت خلاف خارج بشود ...، البته درصورتی‌که بتواند از تحت این جاذبه خارج بشود، می‌تواند به عقب و ماقبل برگردد.