جلسه ۱۶۰

تلمیذ: نه، اگر بخواهند مشترك بكنند، باید موضعى را در نظر بگیرند.

استاد: خب آن برای طهران خوب است‌.

تلمیذ: ظهر كوكش هم همین است.‌

استاد: مى‌دانم، در قضیۀ ظهر كوك این است كه وقتى این را در نظر مى‌گیرند، دیگر سایر جاها حساب این را نمى‌كنند كه الآن ظهر این است یا نه، مثلاً الآن ساعت دوازده كه در طهران اذان مى‌شود، در مشهد ساعت یازده ونیم اذان مى‌شود، آن نگاه نمى‌كند كه الآن كه ساعت یازده ونیم است چرا اذان گفتند؟! می‌گویند: این به وقت طهران است و به‌عنوان دقت و به‌عنوان فیكس بودنش الآن این ساعت را در همه جا مورد توجه قرار مى‌دهند. در همۀ كشورها هم همین است، در سعودى هم که از مرز خلیج فارس شروع مى‌شود تا دریاى عمان، آن خودش یك ساعت ونیم فاصله دارد ولى در آنجا من‌باب‌مثال وقت شرعى را به افق ریاض كه پایتخت است در نظر مى‌گیرند، هم مدینه بر آن حساب مى‌كند و هم همه جای دیگر. براى این جهت این كار را مى‌كنند. ولى اگر ما بخواهیم ساعت غروب كوك را به‌عنوان ساعت شرعى براى همۀ شهرها به‌حساب بیاوریم، این چطور ممكن است؟! شما كجا را میزان قرار مى‌دهید؟! آیا طهران را قرار می‌دهید؟! طهران به درد طهران مى‌خورد و حتى به درد قم هم نمى‌خورد، قم یك دقیقه دیرتر است، به درد اصفهان نمى‌خورد، سه چهار دقیقه دیرتر است، به درد همدان نمى‌خورد چون دوازده دقیقه دیرتر از طهران است، مشهد نیم ساعت است، شاهرود یك ربع است، زاهدان این‌قدر است، اصلاً به‌طوركلى باید به تعداد هر شهرى كه هیچ، هر قریه‌اى قرار بدهند! چون بین خود شهر نیم دقیقه فرق است. چون ما مى‌خواهیم درست حساب كنیم دیگر، آن‌وقت شما ببینید چه جنگلى مى‌شود! اصلاً شما باید به عدد درخت‌هاى جنگل ساعت جعل كنید! این اصلاً امكان ندارد!

تلمیذ: ساعت ظهر هم در طهران به‌عنوان دوازدۀ اذان نیست.‌