سازگاری تعیّن در وجود با صرافت در وجود

امکان ذاتی: حالت ذاتی یک موجود ممکن که نمی‌تواند خودش را موجود کند و برای تحقق به غیر وابسته است.

فناء ذاتی: نابودی استقلال وجودی موجودات ممکن در برابر وجود مطلق حق تعالی؛ اصطلاحی عرفانی برای توصیف وحدت حقیقی وجود.

واجب بالغیر: موجودی که برای تحقق به غیر نیاز دارد و وجودش از خودش نیست، مانند همه‌ی ممکنات.

واجب بالذات: موجودی که ذاتاً موجود است و هیچ علتی برای وجود او نیست، یعنی فقط خداوند.

صرافت در حق: اطلاق وجودی ویژه خداوند که نه‌تنها فاقد هرگونه قید است بلکه عین تمامی کمالات و تعیّنات به نحو بسیط است.

وحدت بالصرافت: وحدت حقیقی‌ای که از صرافت و بساطت محض وجود ناشی می‌شود، نه وحدت عددی یا اعتباری.

عدم اتحاد ذات با صفات: دیدگاه عرفانی مبنی بر اینکه صفات الهی تعیّناتی از ذات‌اند ولی در مقام ذات، کثرت ندارند و ذات عین صفات نیست.

مرتبه دجاجیت: تعبیر تمثیلی برای اشاره به حالت خاصی از تعیّن ماهوی (مثلاً مرغ بودن) که به نحو اجمال در علت موجود است.

تشخّص در وجود: ویژگی متمایزکننده هر موجود از موجود دیگر، که در این متن بحث بر سر زائد بودن یا نبودن آن بر صرافت وجود است.

تعیّن ماهوی معلول: حدود و ویژگی‌های خاصی که معلول با آنها تحقق می‌یابد و این حدود نیز از علت افاضه می‌شود.

مرحله علت و مرحله معلول: دو سطح وجودی که در آن علت در مقام بالاتر قرار دارد و معلول، مرتبه‌ای از تجلی یا افاضه آن است.

نفی طفره: اصل فلسفی که وجود مرتبه‌ای نمی‌تواند بدون واسطه از مرتبه بالاتر صادر شود؛ مراتب باید پیوسته و تدریجی باشند.

توحید ذاتی: وحدت حقیقی ذات حق تعالی که در عرفان به‌معنای انحصار وجود در حق و نفی استقلال وجودی غیر است.

اسماء الهی: تعیّنات و مظاهر گوناگون ذات حق در مقام صفات فعلی که در عالم هستی ظهور پیدا می‌کنند.

مراتب ظهور اسماء: شدّت و ضعف تجلی و ظهور اسمای الهی در مظاهر مختلف عالم؛ مراتب ظهور، متفاوت و متناسب با استعداد قابل است.