اتصال با سرور قطع شد. در حال تلاش مجدد...

امکان برقراری اتصال وجود ندارد.

اتصال توسط سرور رد شد.

در حال بارگذاری...
00:00:00
تصویر
افزودن به لیست علاقه مندی

بررسی دیدگاه عارفان دربارۀ وجود مطلق و مراتب آن (2)

تبیین عرفانی وجود حضرت رسول الله صلی الله علیه و آله

0
اسفار

در این درس به بررسی وجود مطلق و مراتب آن پرداخته می‌شود. وجود مطلق حقیقتی ساده و عاری از هر قید است که در مراتب پایین‌تر به صورت مصادیق مختلف ظهور پیدا می‌کند. حضرت آیةالله حاج سید محمدمحسن حسینی طهرانی قدّس الله سرّه در جلسه پنجاه و نهم از سلسله دروس خارج اسفار، بیان می‌دارند که مفهوم عالم عماء نشان‌دهندۀ مرتبه‌ای است که وجود مطلق به شکل نور خالص بدون مظهر ظاهر می‌شود. مرحوم استاد در این درس جایگاه مرتبۀ «هو هویّت» را توضیح می‌دهند که بالاترین وحدت وجود است و نزول وجود مطلق به عالم تعیّن با حضور پیامبر اکرم به عنوان اولین فیض بررسی می‌شود. همچنین تفاوت میان نور و ظل و ارتباط وحدت و کثرت در مراتب وجود بیان می‌شود. در نهایت این درس ساختار کلی وجود مطلق و نقش آن در عرفان و فلسفه اسلامی را روشن می‌شود.

نسخه عربی

بررسی دیدگاه عارفان دربارۀ وجود مطلق و مراتب آن (2)

6
  • عالم عماء یعنی عالمی که در آنجا تاریکی محض است. یعنی در آنجا چیزی نیست، غیری در آنجا نیست که بخواهد آن را روشن بکند؛ چون اگر غیری بود دیگر عماء نبود، دیگر آن عالم، عالم نورانی بود. پس بنابراین عماء که می‌گویند و از آن تعبیر به مقام هو هویّت می‌کنند، عبارت است از مرتبه‌ای که در آن مرتبه، غیری وجود ندارد، و عرفا از این تعبیر زیاد می‌آورند.

  • وجود نورانی حضرت رسول، از دیدگاه محیی الدین

  • محیی‌الدّین ـ رضوان الله تعالی علیه ـ دارد: 

  • اللَهمّ أفِض صِلَةَ صلواتِک و سلامةَ تسلیماتِک علیٰ أوّلِ التعیّناتِ المُفاضَةِ مِن العَماء الرّبانیّ و آخِرِ التنزّلاتِ المُضافَةِ إلی النَّوعِ الإنسانِیّ المُهاجرِ مِن مکّةَ ـ کان اللهُ و لم یَکُن معه شَی‌ءٌ ثانِی ـ إلَی المَدینةِ و هو الآنَ علیٰ ما کان. مُحصِی عَوالِمِ الحَضَراتِ الخَمسِ فی وُجودِهِ ﴿وَكُلَّ شَيۡءٍ أَحۡصَيۡنَٰهُ فِيٓ إِمَامٖ مُّبِينٖ﴾1 راحِمُ سائلِ استِعداداتِها بِنَدَی جُودِهِ، ﴿وَمَآ أَرۡسَلۡنَٰكَ إِلَّا رَحۡمَةٗ لِّلۡعَٰلَمِينَ﴾2 سِرُّ الهُوِیَّةِ الَّتی هی فی کُلّ شَی‌ءٍ سارِیَةٌ و عن کُلّ شَی‌ءٍ مُجَرّدَةٌ، کلمةُ الاسمِ الاعظَمِ الجامِعِ بینَ العبودِیّةِ و الرّبوبیّةِ، نُقطَةُ الوَحدَةِ بینَ قَوسَیِ الاحَدِیّةِ و الواحِدَیّةِ.3

  • این صلوات را راجع به پیغمبر اکرم صلّی الله علیه و آله و سلّم می‌آورد و این را می‌خواهد بگوید که از مقام وجود بالصرافه و از مرتبۀ هو هویّت و از مرتبۀ عماء که اصلاً غیری در آنجا وجود ندارد، اولین تنزّل وجود در عالم تقیّد و اولین تنزّل وجود در عالم تعیّن و در عالم تشخّص، وجود مبارک پیغمبر اکرم صلّی الله علیه و آله و سلّم است. پس وجود مبارک پیغمبر اکرم اولین مرتبۀ نزول از وجود بالصرافه در عالم امکان است. خداوند این وجود نورانی پیغمبر اکرم را خلق فرمود که مافوق همۀ اسماء و صفات الهیه است. یعنی در این وجود، اسماء و صفات خود را قرار داد. و وجود پیغمبر اکرم عبارت است از مقام اراده و مشیّت او، و همان‌طور که عرض کردیم اولین مرتبۀ تنزّل ذات، مقام اراده و مشیّت او است.

    1. سوره یس (36) آیه 12.
    2. سوره انبیا (21) آیه 107.
    3. مجموعه رسائل ابن عربی، ج 1، ص 654. مطلع انوار، ج ‌4، ص 128: «این صلوات محیی‌الدّین با مجموعه‌ای از رساله‌های مختصر دیگر در آخر کتاب تمهید القواعد ابن‌ترکه به طبع سنگی طبع شده است، و مرحوم ملاّ صالح خلخالی آن را شرح نموده و در کتابی‌ به قطع جیبی طبع سنگی شده و بهنام مناقب محیی‌الدّین معروف است.
      امام شناسی، ج ‌17، ص 242:
      «بار پروردگارا، به‌طور سرشار بریز صلوات و تحیّات و درودهای متّصله خودت را و پاک‌ترین و خالص‌ترین سلام‌ها و اکرام‌های خودت را بر اولین تعیّناتی که از مقام عَماءِ ربّانی (خفاء و پنهانی صرف و اندماج محض) به‌طور سرشار فرو ریخته است، و بر آخرین مراتب تنزّل و پستی ماهوی که به‌سوی نوع انسانی انتساب پیدا کرده است، آن که مهاجر از زمین مکّه بود (خدا بود و چیز دیگری با وی نبود) به‌سوی زمین مدینه، و اینک او بر همان حالت می‌باشد که قبلاً بوده است. آن که عوالم حضرات پنجگانه را در وجود خویشتن به‌شمارش احصاء نموده است ﴿و تمام اشیاء را ما در امام مبین به‌شمارش احصاء می‌نماییم.﴾ رحمت‌آورنده بر جویندۀ استعدادها و هویّت‌های عوالم خمس با تری و تازگی و شادابی جود و کرم خودش. ﴿و ما تو را نفرستاده‌ایم مگر آنکه برای عالمیان رحمت بوده باشی﴾ آن که سرّ هویّت خداوندی است آن‌چنان هویّتی که در هر چیز ساری و جاری است، و درعین‌حال در هیچ چیز نیست و مجرّد از جمیع اشیاء می‌باشد. کلمه اسم اعظم الهی است که جامع میان دو مقام عبودیّت و ربوبیّت است. نقطۀ وحدت در میان دو قوس اسم احدیت و اسم واحدیّت است که جامع مقام تجرد از هویّات و شامل جمیع هویّات می‌باشد.»