پاسخ به اشکالات اصالت وجود (5)

این ابن‌تیمیّه در کتاب دائرةالمعارف¹ ما از مفاخر اسلام شمرده شده است!²

عقاید انحرافی برخی افراد به‌ظاهر موجّه

تلمیذ: زمان تسامح دینی بوده است!

استاد: دینی دیگر نمانده تا اینکه در آن مسامحه بکنند یا نکنند! دین کجا بود؟! وقتی که آن مصطفی طباطبائی³ جزء مقررین و مؤلّفین باشد، کار به اینجا هم می‌رسد! اتفاقاً سیّد هم است و خواهرزادۀ آقا شیخ محمدباقر آشتیانی ـ رحمة ُالله علیه ـ است که فوت کرد. کتابی هم نوشته است که جواب علی دشتی در کتاب بیست و سه سال⁴ را داده است.⁵ [مصطفی طباطبائی] یک آدم سنّی و خیلی منحرف است و یک جلسه مرحوم آقا ـ رضوان الله تعالیٰ علیه ـ با او مذاکره داشتند و بعد بینشان دو سه‌تا نامه ردّ و بدل شد و هرچه آقا به او گفتند که بلند شو و بیا با هم مباحثه و بحث کنیم، حاضر نشد و ایشان هم فرمودند: «پس من دیگر جواب نامه‌هایت را نمی‌دهم!» سه نامه رد و بدل شد.

[من‌باب‌مثال] یکی از اشکالاتی که می‌کرد این بود که چرا [مردم] بعد از نماز بلند می‌شوند و به چپ‌چپ و به راست‌راست می‌کنند و به [امام حسین و امام رضا و امام زمان علیهم السّلام] سلام می‌دهند؟!

از همین اشکالاتی که طالقانی و اینها می‌کنند! با طالقانی و برقعیِ کذا خیلی محشور بود! وقتی که طالقانی از زندان در آمد، آن‌موقع ما منزلمان در همان خیابان پیچ شمیران و هدایت بود، منزل این طالقانی دوتا کوچه بالاتر از ما بود. مرحوم آقا به دیدنش رفتند، چون بالأخره همسایه بود و زندان هم که رفته بود، یک ربعی هم بیشتر نماندند و حتی چایش را هم نخوردند! فقط همین. البتّه بنده با آنها نبودم. در این مدّت این برقعی [به خانه‌شان] آمد و به اندازه‌ای طالقانی بلند شد و با او گرم گرفت که همه تصوّر کرده بودند که مثلاً دو یار صمیمی و قدیمی کذا و کذا هستند! و آقا اصلاً سرشان را هم برگرداندند رو به جمعیّت [که او را نبینند]. اصلاً به‌طورکلّی اینها سنّی بودند! یعنی سنّی که یک عمامۀ سیاه سرش بگذارد! یعنی عقاید همین آقای طالقانی، عقاید تسنن بود! یعنی فرقی نمی‌کرد! یعنی بین امیرالمؤمنین علیه السّلام و بین ابوبکر فرقی نمی‌گذاشت إلا اینکه علی اَعلم بود! این را جداً عرض می‌کنم، نمی‌خواهم اغراق کنم! واقعاً این آقای طالقانی این‌طور بود! یکی از عباراتش این بود که اگر ما حضرت ابوالفضل علیه السّلام را دوست نداشته باشیم به کجای دینمان برمی‌خورد؟! این حرف را به آقا شیخ عبدالحسین امینی صاحب الغدیر گفته بود که او هم عصبانی شده بود!