نحوۀ عروض وجود بر ماهیّت

اصطلاحات درس

عرض: صفتی که وجودش مستقل نیست و برای تحقق یافتن به موجود دیگری به نام "موضوع" یا "معروض" نیاز دارد (مانند رنگ که برای تحقق به جسم نیاز دارد). بحث اصلی این است که آیا وجودْ خود عرضی برای ماهیت است یا خیر.

عروض: حالت عارض شدن و تعلق گرفتن عرض به موضوع خود.

معروض / موضوع: آن موجودی که عرض بر آن عارض می‌شود و وجود عرض به آن وابسته است (مانند جسم برای رنگ).

تعیّن: مشخص شدن، تعین یافتن یک چیز. در متن به معنای مشخص شدن و فردیت یافتن در مرتبه وجود.

اضافه: یک نوع نسبت و رابطه بین دو چیز. در متن برای مقایسه با نسبت وجود به ماهیت به کار رفته است.

مفهوم: صورت ذهنی کلی از یک شیء یا معنای یک لفظ، که کلیت دارد و بر افراد زیادی قابل انطباق است. در مقابل مصداق و وجود خارجی.

مصداق: فرد یا شیء خارجی که مفهوم بر آن صدق می‌کند و در خارج تحقق دارد. در مقابل مفهوم.

عینیّت خارجیّه: اتحاد و یکسان بودن دو چیز در عالم خارج، به طوری که در واقعیت خارجی دو چیز مستقل نباشند، اگرچه ممکن است در ذهن دو مفهوم باشند.

بینونیّت وجودی: جدایی و استقلال داشتن دو چیز از نظر وجود خارجی.

هویّت: وجود عینی و خارجی یک شیء، که باعث تحقق و تشخص آن می‌شود.