ارتباط وجود و ماهیّت در خارج (2)

تشخّص: جزئی و معین بودن، فردیت یافتن، آنچه مانع صدق شیء بر کثیرین می‌شود.

تعیّن: مشخص و معین بودن، رفع ابهام و اجمال.

عدم: نیستی، مقابل وجود.

وجود واجب: وجودی که قائم به ذات است و نیازی به غیر ندارد (اشاره به خداوند).

وجود امکانی: وجودی که ذاتاً اقتضای وجود و عدم ندارد و برای موجود شدن نیازمند علت است (وجود ممکنات).

وجود مطلق / وجود إطلاقی / وجود سِعی: وجود بدون قید و شرط، دارای وسعت.

وجود مقیّد: وجود دارای قید و محدودیت.

وجود خارجی / حقیقت خارجی / حقیقت عینی / الأعیان: وجود در عالم واقع، مقابل وجود ذهنی.

وجود ذهنی: وجود در ذهن.

حمل: نسبت دادن یک محمول (مانند «موجود») به یک موضوع (مانند «زید»).

بالذّات: ذاتاً، به خودی خود.

بالعرَض: به واسطه چیز دیگر، نه به خودی خود.

مستأهل برای حمل: شایستگی موضوع برای اینکه محمولی بر آن حمل شود.

تساوق: همراهی و برابری دو مفهوم در مصداق (مانند تساوق وجود و تشخص).

تطفّل: وجود تبعی، قائم نبودن به خود (مانند وجود ماهیت که طفیلی وجود است).

قائم به ذات: وجودی که به خود متکی است.

سعه: گستردگی، وسعت (در مورد وجود مطلق).

انتزاع / انتزاعیّات: مفاهیمی که از مصادیق خارجی یا ذهنی گرفته می‌شوند ولی وجود مستقلی ندارند.

مفهوم اعتباری / ماهیّت اعتباری: مفاهیمی که ما به ازاء خارجی ندارند و ساخته ذهن هستند یا بر اساس قرارداد شکل گرفته‌اند.

کلُّ ما بِالعرَضِ یَنتهِی إلیٰ ما بِالذّات: قاعده فلسفی مبنی بر اینکه هر وصف