جلسه ۲۶
المرحلة الأولى في الوجود و أقسامه الأولية و فیها مناهج؛ الأول في أحوال نفس الوجود؛ فصل (1) في موضوعيته للعلم الإلهي و أولية ارتسامه في النفس
مرتب سازی:
جلسه ۲۶
27«و این بهخاطر این نیست که اینها فقط در اسم متحدند، و بهخاطر این نیست که ما در الفاظ مشترکه اتحاد اسمی و اتحاد لفظی پیدا میکنیم.»
مثلاً هم امام حسین علیهالسلام اسمش حسین بود و هم صدامحسین اسمش حسین بود، هر دو اسم هستند اما این حسین کجا و آن حسین کجا! پس صرف اتحاد در اسم و لفظ موجب مشابهت نمیشود.
حتی لو قدّرنا أنّه وضع لطائفة من الموجودات و المعدومات اسم واحد و لم یوضَع للموجودات إسمٌ واحدٌ أصلًا، لم تکن المناسبة بین الموجودات و المعدومات المتحدة فی الإسم أکثر من الّتی بین الموجودات الغیر المتحدة فی الاسم.1
«حتی اگر ما اینطور در نظر بگیریم که برای طائفهای از موجودات و معدومات، یک اسم واحد مندرآوردی وضع شده است ولی برای موجودات یک اسم مشترک وضع نشده است، باز میبینیم که مناسبتِ بین موجودات و معدوماتِ متحد در اسم، بیشتر از مناسبتِ بین موجودات غیرمشترک در یک اسم واحد نیست.»
یعنی حتی اگر ما در موجودات، یک اسم واحد هم جعل نکنیم، اما همینکه عقل انسان آنها را ملاحظه میکند یک مناسبت بین آنها مییابد؛ اگرچه شما هزار تا اسم واحد برای موجودات و معدومات بگذارید.
عدم تأثیر اسمگذاری بر تغییر حقیقت آن شیء
طرف اصلاً طلبه نیست و حتی سیوطی را هم نمیتواند درس بدهد، الآن آیةاللَه العظمیٰ شده است! آخر با اسم گذاشتن و شعار دادن و دائماً اینطرف و آنطرف گفتن، این شخص که آیةاللَه العظمیٰ نمیشود! اگرچه مدام به او بگویی «آیةاللَه العظمیٰ» بالأخره وقتی میبینی دو کلمه از او سؤال میکنی و او در جوابش میماند دیگر آبروریزی میشود! حالا مدام بر او اسم بگذارند؛ اول بگویند: او ثِقةالاسلام است، بعد حجةالإسلام، و وقتی که مُرد یک «مسلمین» به آن اضافه کنند یا اینکه «آیةاللَه» بگویند
- الحکمة المتعالیة، ج ١، ص ٣٥.