نفحات انس

علیه السّلام بالای سر ما حاضر و ناظر است حتّی به پلک چشمی که دارد می‌زند، آن‌وقت تفاوت نمی‌کند و کارهایمان فرق نمی‌کند؟! اگر به اندازۀ یک میکروفنی که صدا را ضبط می‌کند ما روی امام زمان حساب کنیم، یا نصف آن، آن‌وقت به نظر نمی‌رسد که در اعمال و رفتارمان این مسئله تفاوتی داشته باشد؟! خیلی فرق می‌‌کند! حالا این دوربین افکار مرا نمی‌خواند، فقط صورت ظاهری مرا برمی‌دارد و این‌قدر من خودم را جلوی آن باخته‌ام؛ امّا امام افکار و نفس مرا می‌‌خواند و خیالات مرا قبل از اینکه پیدا بشود خوانده است! ما این موجود را فراموش کردیم و گذاشتیم کنار و انداختیم در جزایر خالدات، انگار نه انگار که خدا هم‌چنین وجودی را خلق کرده که یک‌چنین تدبیر و اداره و ولایتی دارد. اگر ما در خودمان یک خرده بترسیم و نسبت به آیندۀ خودمان نگران باشیم، حدّاقل به اندازۀ یک دوربین فیلم‌برداری روی امام زمان حساب می‌کنیم. 

عدم انحصار ولایت امام معصوم علیه السّلام در زمان و مکان خاص

 خدا در همه جا هست، ولایت امام در همه جا هست. امام علیه السّلام می‌گوید: این طرف و آن طرف نمی‌خواهد بروی، تو قدم به صدق ـ نه به دروغ ـ جلو بگذار، آن‌وقت ببین دستگیری مرا می‌بینی یا نمی‌بینی؟ این مسئلۀ قدم به صدق گذاشتن، مسئلۀ خیلی مهمّی است. انسان خودش را گول نزند و منافع دنیوی‌اش را بر منافع اخروی ترجیح ندهد و به خاطر خوش‌آمد گویی یک عدّه‌ای نسبت به مطالبش اغماض و صرف‌نظر نداشته باشد، در این‌صورت مسئله خیلی فرق می‌کند.

 ولایت امام علیه السّلام با انسان هست و انسان را دستگیری می‌کند. رفتن به این طرف و آن طرف ذهن را از جذب به ولایت و از توجّه به ولایت منصرف به مظاهر می‌کند؛ منصرف به مظاهری همچون کعبه که مردم می‌آیند و دور آن می‌گردند و لبّیک و لا إله إلّا الله می‌گویند، یا حرم امام حسین و حرم امام رضا که می‌آیند و دور می‌زنند، گریه می‌کنند، روضه می‌خوانند و زیارت می‌کنند، درحالی‌که امام حسین و امام رضا علیهما السّلام همه جا هستند، در خانۀ ما و همراه