Name: کتاب مهر فروزان - PDF - آیت الله سید محمد محسن طهرانی
Availability: InStock
Author: آیتاللَه سید محمدمحسن حسینی طهرانی

مهر فروزان

89

مسائل شرعیّه پرداخته، آنگاه خود مباشرتاً به وعظ می‌پرداختند. منبر ایشان بیش از یک ساعت به طول می‌انجامید. آنگاه از منبر پایین آمده و نماز عصر را به جماعت بجای می‌آوردند. و چون این روش مخالف با طریقۀ ائمۀ جماعات بود، لذا کم‌کم زمزمه‌هایی در مخالفت با این سنّت سنیّه و دستور اکید اسلامی برخاست.
ایشان می‌فرمودند:
روزی به زیارت حضرت عبدالعظیم حسنی سلام الله علیه مشرّف شده بودم. پس از اداء نماز تحیّت، یکی از معمّمین آمد و پهلوی من نشست و گفت: «آقا شنیده‌ام شما بین نماز ظهر و عصر تفرقه می‌اندازید؟» گفتم: بله! گفت: «آقا این عمل بدعت است.» گفتم: آیا شما سواد فارسی دارید؟ آن معمّم بسیار ناراحت شد و گفت: «این چه سؤالی است؟!» گفتم: کتاب جامع عبّاسی شیخ بهایی را بردارید و مطالعه کنید؛¹ در آنجا این مسأله را متعرّض شده‌اند.
رسالۀ تفریق صلوات (ت)
عجبا از این همه جهالت که سنّت اکیدۀ رسول خدا و ائمۀ هدی را بدعت و ضلالت می‌شمرند!²
1. جامع عبّاسی، ص ١١٥:
  «و تأخیر نماز اوّل وقت به‌غایت مکروه است، مگر در چند جا که تأخیر نماز از اوّل وقت سنّت است؛ و از آن جمله دوازده جا که مشهورتر است مذکور می‌سازیم:
  اوّل: تأخیر نماز خفتن تا وقتی که سرخی مغرب برطرف شود؛ و بعضی از مجتهدین این تأخیر را واجب می‌دانند.
  دوم: تأخیر نماز ظهر در بلادی که هوا به‌غایت گرم می‌شود تا وقتی که گرمی هوا کمتر شود.
  سوم: تأخیر نماز عصر تا وقتی که سایه که بعد از زوال حادث شده، مساوی شاخص شود؛ الخ.»
2. مطلع انوار، ج ١، ص ٨٧:
  رسالۀ تفریق صلوات
  «این رساله مقاله‌ای است که حضرت آیة الله حاج سیّد محمّد محسن حسینی طهرانی دربارۀ رجحان تفریق صلوات یومیّه بر اساس مبانی حضرت علاّمه طهرانی ـ رضوان الله علیه ـ و بسیاری از عرفا و علمای جلیل‌القدر به رشته تحریر درآوردند:
  بسم الله الرّحمن الرّحیم
  الحمد لِلّه ربّ العالمین
  و الصلاة علی خاتم رسله أبی‌القاسم محمّد و علی آله الطّاهرین
  و اللّعنة علی أعدائهم أجمعین
  بر ارباب معرفت و صاحبان بصیرت مخفی نماند که اهمّ فرائض و أوجب وظایف شناخت مبانی دین مبین و اتّباع سنن سیّد مرسلین علیه و علی آله افضل صلوات المصلّین به نحو اتم، کما هو هو، می‌باشد؛ و سلوک طریق کمال و وصول به ذروۀ فعلیّت و سداد را گریزی از این ممشی و منهج نمی‌باشد.
  از جمله مواردی که به اتّفاق فریقین بر آن تأکید شده است: رعایت اوقات صلوات یومیّه و اداء آنها در وقت مخصوص به خود می‌باشد. این مسأله قطعاً در زمان رسول اکرم و ائمّۀ هدی صلوات الله علیهم أجمعین از سنن مؤکّده و معمولٌ بها بوده است؛ و اهل سنّت بر این مسأله تأکید و مداومت می‌نمایند؛ درحالی‌که مع‌الأسف، نه تنها در بین شیعه متروک و مغفول است، بلکه چه بسا منهیّ و مورد انکار و استغراب قرار گرفته، و بدعت شمرده می‌شود! درحالی‌که مکتب حقّ تشیّع از همۀ فِرَق أولیٰ و أحقّ به متابعت از سنن اسلام و انقیاد در برابر احکام و دستورات شرع انور می‌باشد؛ تا جایی که این مطلب از طرف اخوان سنّت و جماعت به عنوان نقطه انحراف و انصراف از سنّت و عمل رسول الله تلقّی گشته، موجب تعییر و تنقیص مرام و ممشای پیروان اهل بیت عصمت و طهارت گردیده است؛ و آیه شریفه: ﴿لَقَدْ كانَ لَكُمْ في‌ رَسُولِ اللهِ أُسْوَةٌ حَسَنَةٌ لِمَنْ كانَ يَرْجُوا اللهَ وَ الْيَوْمَ الْآخِرَ وَ ذَكَرَ اللهَ كَثيراً﴾١ اشاره به اهمیّت حیاتی و نیاز مبرم به این طریقه و روش می‌نماید. ...(تتمه در صفحه بعد)