مهر فروزان
نمائی اجمالی از شخصیت علمی و اخلاقی حضرت علامه آیة الله حاج سید محمد حسین حسینی طهرانی
کتاب شریف «مهر فروزان» اثر ذی‌قیمتِ حضرت آیةالله حاج سید محمدمحسن حسینی طهرانی قدّس‌الله‌سرّه می‌باشد که به معرّفی اجمالیِ شخصیت علمی و اخلاقیِ عارف بالله و بأمر‌الله حضرت علامه آیةالله حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّس‌الله‌نفسه‌الزکیّة پرداخته و شمّه‌ای از اصول تربیتی و سیرۀ عملی آن عارف ربانی را برای جویندگان راه خدا و پیروان مکتب اهل‌بیت علیهم‌السلام به رشتۀ تحریر درآورده است. اهمّ مطالب مندرج در این اثر: • نقش بسزای علامه طباطبائی در ساختار معرفتی علامه طهرانی • عقل و شرع و شهود سه‌رکن اساسی مکتب عرفانی علامه طباطبایی • ارتباط وثیق علامه طهرانی با آیةالله سیدجمال‌الدین گلپایگانی • خوف از ابتلاء به مرجعیّت و التجاء به ائمه علیهم‌السلام • ارتباط با عارف بالله حضرت آیةالله حاج شیخ محمد‌جواد انصاری همدانی رضوان‌الله علیهما • توفیق اتصال به محضر آیت‌الحق و العرفان، حاج سیدهاشم حداد رضوان‌الله‌علیه • اساس فعالیت علامه در مسجد، تببین معارف بدون مصلحت‌اندیشی • تربیت طلّاب و دانشجویان علوم اسلامی، و شاگردان سلوکی • بعضی از مبانی علامه طهرانی در مسائل مختلف فقهی و اجتماعی • منع علامه از ورود افراد در مسائل ربویِ بانک‌ها • حرمت رجوع به حکّام ظالم در مرافعات • اهتمام به اداء نماز در پنج نوبت • مواظبت علامه طهرانی در استعمال عناوین و تعابیر واقعی • عدم تنازل از توحید در روش تربیتی مرحوم علامه • اهتمام علامه بر حفظ شاخصه‌های فرهنگی اسلام و تشیع • شخصیت سیاسی علامه طهرانی • ملموس‌بودنِ روح حیات و ارتباط با ضمیر خواننده در تألیفات علامه طهرانی • خدمت به خلق و ایجاد محبت و صفا از خصائص علامه طهرانی • عظمت روح و تعالی نفسِ قُدسیِ علامه طهرانی
مهر فروزان
82روایات وارده از ائمّه علیهم السّلام تربیت نمود. و تمام آراء و اهواء باطله و ضالّه و مُضلّه را بأیّ نحوٍ کان و به هر طریق و در هر ظرف و تعیّن، باید به دور انداخته، و فقط و فقط چشم و عقل را به منهج راستین و صراط مستقیم و ممشای قویم آن حضرات دوخته و به کار انداخت.
و در این زمینه موفّق به تربیت و تعلیم عدّۀ کثیری از طلاّب و فضلا بر همین نهج مذکور و طریق معهود گردیدند، که هر کدام از آنان زمینه‌ای مستعدّ برای هدایت خلق سرگردان، و چراغ پرتو افشانی برای دستگیری در ظلمات و بَوادی هائله می‌باشند؛ و با استمداد از توفیقات الهی در آینده‌ای نزدیک مصداق کلام امام صادق علیه السّلام: ”أنتُم و اللهِ نورُ اللهِ فی ظُلُماتِ الأرضِ“1 خواهند گردید؛ ان‌شاءالله.
مرحوم علاّمه طهرانی در این قسمت و در این محور سعی بلیغی نمودند، و غالب از امور مصروفۀ خود را به این امر مهمّ و حیاتی اختصاص می‌دادند؛ و همچنان‌که خود بارها و بارها می‌فرمودند:
مشکل اصلی جامعه، عدم وجود علمای عامل و فقهای بصیر به مکتب اهل بیت علیهم السّلام، و وارد به مرام و ممشای ائمّۀ معصومین علیهم السّلام است.
و آن‌قدر در تحقّق این مسأله ابرام و اصرار می‌ورزیدند که می‌توان گفت: این محور، اساسی‌ترین مقطع از مقاطع حیات علمی و اجتماعی ایشان را به وجود آورده بود.2
در مجالس عمومی در حالی‌که از اصناف و طبقات مختلف مردم ـ اعمّ از کسبه و مهندسین و پزشکان ـ حضور داشتند، علناً از طلاّب و فضلا به عظمت یاد می‌نمودند، و وجهۀ آنان را به رخ دیگران می‌کشیدند و با جلال و کرامت از آنان تجلیل به عمل می‌آوردند.
- در بحارالأنوار، ج ٢، ص ٤٣ با عبارت: «نورٌ فی ظلمات الأرض» آمده؛ ولیکن در موسوعة المصطفی و العترة، ج ٨، ص ٤٤٥ بعینه وارد است. (محقّق)
- رجوع شود به نور ملکوت قرآن، ج ٢، ص ٢٨٢ الی ٣٢٩.