مهر فروزان
نمائی اجمالی از شخصیت علمی و اخلاقی حضرت علامه آیة الله حاج سید محمد حسین حسینی طهرانی
کتاب شریف «مهر فروزان» اثر ذی‌قیمتِ حضرت آیةالله حاج سید محمدمحسن حسینی طهرانی قدّس‌الله‌سرّه می‌باشد که به معرّفی اجمالیِ شخصیت علمی و اخلاقیِ عارف بالله و بأمر‌الله حضرت علامه آیةالله حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّس‌الله‌نفسه‌الزکیّة پرداخته و شمّه‌ای از اصول تربیتی و سیرۀ عملی آن عارف ربانی را برای جویندگان راه خدا و پیروان مکتب اهل‌بیت علیهم‌السلام به رشتۀ تحریر درآورده است. اهمّ مطالب مندرج در این اثر: • نقش بسزای علامه طباطبائی در ساختار معرفتی علامه طهرانی • عقل و شرع و شهود سه‌رکن اساسی مکتب عرفانی علامه طباطبایی • ارتباط وثیق علامه طهرانی با آیةالله سیدجمال‌الدین گلپایگانی • خوف از ابتلاء به مرجعیّت و التجاء به ائمه علیهم‌السلام • ارتباط با عارف بالله حضرت آیةالله حاج شیخ محمد‌جواد انصاری همدانی رضوان‌الله علیهما • توفیق اتصال به محضر آیت‌الحق و العرفان، حاج سیدهاشم حداد رضوان‌الله‌علیه • اساس فعالیت علامه در مسجد، تببین معارف بدون مصلحت‌اندیشی • تربیت طلّاب و دانشجویان علوم اسلامی، و شاگردان سلوکی • بعضی از مبانی علامه طهرانی در مسائل مختلف فقهی و اجتماعی • منع علامه از ورود افراد در مسائل ربویِ بانک‌ها • حرمت رجوع به حکّام ظالم در مرافعات • اهتمام به اداء نماز در پنج نوبت • مواظبت علامه طهرانی در استعمال عناوین و تعابیر واقعی • عدم تنازل از توحید در روش تربیتی مرحوم علامه • اهتمام علامه بر حفظ شاخصه‌های فرهنگی اسلام و تشیع • شخصیت سیاسی علامه طهرانی • ملموس‌بودنِ روح حیات و ارتباط با ضمیر خواننده در تألیفات علامه طهرانی • خدمت به خلق و ایجاد محبت و صفا از خصائص علامه طهرانی • عظمت روح و تعالی نفسِ قُدسیِ علامه طهرانی
مهر فروزان
50از ایشان به عنوان استاد اخلاق خویش در نجف اشرف یاد می‌فرمود.1
همچنین با مرحوم آیة الله العظمی حاج سیّد عبدالهادی شیرازی ـ رحمة الله علیه ـ هم‌مباحثه‌ای مرحوم والدشان، آیة الله سیّد محمّد صادق حسینی طهرانی، معاشرتی مستمرّ داشته و از حالات روحی و فضائل اخلاقی ایشان بیاناتی داشتند؛2 شخصیّتی که بارها مرحوم علاّمه طهرانی می‌فرمودند:
پس از فوت مرحوم آقا سیّد عبدالهادی شیرازی دیگر مرجعی را برای تقلید تعیین نکردم.
می‌فرمودند:
در تمام مدّت اقامت در نجف، حتّی یک جلسه به روضۀ یکی از آقایان مراجع نرفتم و ارتباط با آنها فقط و فقط در حدّ درس و بحث و اشتغال به علوم دینی و مباحثات رسمیّه بود. دوستان و رفقایم هرچه اصرار و ابرام به شرکت در نماز جماعت و یا مجلس روضه و امثال ذلک داشتند، نپذیرفتم.3
برنامه ریزی اوقات بر دو محور علم و عمل
علاّمه طهرانی طیّ دوران اقامت در نجف از تمامی فرصت‌ها جهت تعالی در دو محور علم و عمل بهره برد.
از نظر علمی: در هر درسی به عنوان شاگرد ممتاز آن درس مدّ نظر بود. و در تحفُّظ بر استفاده از اوقات بسیار ضنین بود. هر فرصتی را جهت طیّ مدارج علمی مغتنم می‌شمرد و به حقّ می‌توان گفت: «ساعتی را در این دوران به بطالت نگذراند.» برای ایشان فرقی بین اوقات تحصیل و تعطیل وجود نداشت. به واسطۀ کثرت مطالعات و تحقیقات، تقریرات دروس را در روزهای تعطیل می‌نوشت.
- رجوع شود به روح مجرّد، ص ١٢ و ٣٧ و ٤٨٩؛ اسرار ملکوت، ج ٢، ص ٤٩٥ و ٥٠٢.
- رجوع شود به اسرار ملکوت، ج ١، ص ١١٥.
- رجوع شود به همان مصدر، ص ٩٩.